Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

ΔΥΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ




Ενα βουνό με πολλούς ιδιοκτήτες
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΡΙΜΑΛΗ akarimali@pegasus.gr

Την εικόνα ενός πολυσύνθετου παζλ, που ακόμα και ο πιο δυνατός λύτης αδυνατεί να συνθέσει, παρουσιάζει το βουνό του Υμηττού εξαιτίας της πολυιδιοκτησίας, η οποία ουσιαστικά βάζει φρένο στην προστασία του.
Παράνομες περιφράξεις, δραστηριότητες ασύμβατες με την έννοια της δασικής έκτασης, αφού εκεί βρίσκονται από νταμάρια μέχρι και βενζινάδικα στρατοπέδων, είναι συνοπτικά η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον Υμηττό.
Φορείς, Εκκλησία, υπουργεία, καταλαμβάνουν τις μεγαλύτερες εκτάσεις του βουνού, ενώ ακόμα και ιδιώτες αξιώνουν δικαιώματα όπως για παράδειγμα στην Ηλιούπολη, την Αργυρούπολη, τη Γλυφάδα του Παπάγου και τον Χολαργό.
Οι κάτοικοι αντιδρούν, ενώ οι δημοτικές αρχές υποστηρίζουν ότι εκτός από τα συρματοπλέγματα που περιφράζουν το βουνό, οι ίδιοι μπλέκονται και στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, αφού για οποιαδήποτε δράση πρέπει να πάρουν την άδεια του αρμόδιου φορέα. Για τον λόγο αυτόν, ζητούν την απόδοση των εκτάσεων στους δήμους, ώστε να προασπιστούν τη δημόσια περιουσία και κυρίως τη δασική έκταση.
«Χέρια δεμένα»
«Είμαστε με τα χέρια δεμένα, αφού για να προχωρήσουμε π.χ. σε διάνοιξη οδών πυρασφάλειας χρειαζόμαστε άδεια από το δασαρχείο. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να πάμε στο αυτόφωρο ως κοινοί καταπατητές» τονίζει χαρακτηριστικά ο δήμαρχος Καισαριανής Σπ. Τζόκας, με το οποίο συμφωνούν όλοι οι συνάδελφοί του των όμορων περιοχών.



Συγκεκριμένα, στον Υμηττό επικρατεί το εξής ιδιοκτησιακό καθεστώς:

Βύρωνας: Την έκταση, που βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων του δήμου, τη μοιράζονται τα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Αμύνης, η Εκκλησία ενώ λόγο έχει και η Φιλοδασική Εταιρεία. Το 2003 η Εκκλησία ανακάλυψε στον Καρέα τη Γη της Επαγγελίας, ώστε να ανεγερθεί εκεί σε έκταση 27 στρεμμάτων κτίριο 67.000 τετραγωνικών για τη στέγαση του Συνοδικού Μεγάρου και άλλων υπηρεσιών. Η αντίδραση των κατοίκων και της δημοτικής αρχής απέτρεψε τις προσπάθειες και έκτοτε το θέμα φαίνεται ότι έχει παγώσει.
Στη γύρω ζώνη υπάρχουν επιπλέον δύο στρατόπεδα του στρατού και της αεροπορίας, το ΣΑΚΕΤΑ 1 και 2, η σχολή αξιωματικών νοσηλευτικής, καθώς και υπηρεσίες του στρατού μέχρι βενζινάδικο και σούπερ μάρκετ που εξυπηρετεί τις ανάγκες των αξιωματικών. Η έκταση που καταλαμβάνει ο στρατός, υπολογίζεται σύμφωνα με τον δήμο Βύρωνα γύρω στα 250 στρέμματα, ενώ υπάρχει ακόμα και μια έκταση περίπου 40 στρ. στην οποία βρισκόταν η 350η Πτέρυγα Μάχης, η οποία αποχώρησε από την περιοχή το 2004. Το συγκεκριμένο στρατόπεδο διεκδικεί ο δήμος Βύρωνα, στο οποίο φιλοδοξεί να δημιουργήσει χώρο πρασίνου και αναψυχής για τους κατοίκους και στις υπάρχουσες εγκαταστάσεις να στεγάσει δημοτικές υπηρεσίες όπως π.χ τη διεύθυνση πρασίνου ή τη διεύθυνση του Συλλόγου Προστασίας και Ανάδειξης του Υμηττού.
Σημειώνεται ότι όλη η υπόλοιπη έκταση ανήκει στο υπουργείο Γεωργίας.
«Σε καμία περίπτωση η δραστηριότητες αυτές δεν ταιριάζουν σε μια δασική έκταση» τονίζει ο δήμαρχος της περιοχής Ν. Χαρδαλιάς, αναφέροντας χαρακτηριστικά την ύπαρξη πυρομαχικών και βενζινάδικου μέσα στο δάσος. «Μπορεί καμία φωτιά να μην έχει ξεκινήσει από τις δραστηριότητες αυτές, δεν παύει ωστόσο να είναι ασύμβατες», τονίζει και υποστηρίζει ότι εξαιτίας της πολυϊδιοκτησίας ο μόνος που δεν έχει λόγο στο βουνό είναι ο δήμος. «Δεν μπορούμε να βάλουμε μια μπάρα να κλείσουμε την πρόσβαση στο βουνό με αποτέλεσμα διάφοροι ασυνείδητοι να επιβαρύνουν το δάσος. Για να προχωρήσουμε σε μια γεώτρηση, πρέπει να πάρουμε άδεια από τη φιλοδασική, για να κάνουμε αποψιλώσεις από το δασαρχείο και ούτω καθεξής» προσθέτει ο δήμαρχος Βύρωνα.



Καισαριανή. Περίπου 8.500 στρέμματα βρίσκονται στα όρια του δήμου, εκ των οποίων -σύμφωνα με την αρμόδια αντιδήμαρχο κ. Γ. Φιλίππου- τα 2.500 ανήκουν στη Μονή Πετράκη και τα υπόλοιπα στη Φιλοδασική Εταιρεία.
Κόντρα
Την περίοδο αυτή κάτοικοι και δημοτική αρχή προσπαθούν να ανατρέψουν τα σχέδια της Εκκλησίας, η οποία επιχειρεί να επεκτείνει τη Μονή Ιωάννου Προδρόμου που βρίσκεται κοντά στο νεκροταφείο, χτίζοντας αρχονταρίκι και ξενώνες συνολικής έκτασης 680 τ.μ.. Ο δήμος προς το παρόν κατάφερε να μπλοκάρει τα συγκεκριμένα σχέδια, ενώ απόψε στις 7.30 για τον ίδιο σκοπό πραγματοποιεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας.



Γλυφάδα. Μικροί, πλην επιτήδειοι, καταπατητές προχωρούν στην περίφραξη σχεδόν όλης της έκτασης του βουνού. Οπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε ο δήμαρχος Γ. Θεοδωρόπουλος έχουν καταφέρει κάθε χρόνο να ανεβαίνουν 20-30 μέτρα προς την κορυφή του Υμηττού. Χθες ο δήμος προχώρησε στην κατεδάφιση των παράνομων περιφράξεων με την προοπτική σε τρεις μήνες να έχουν όλες απομακρυνθεί.



Παπάγου - Χολαργός. Μέχρι και ο γνωστός για τις τηλεφωνικές υποκλοπές κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Κώστα Μητσοτάκη Χρήστος Μαυρίκης παρουσιάζεται ως ιδιοκτήτης έκτασης στον Υμηττό. Αξίωση που καταρρίπτουν και οι δύο δήμοι, οι οποίοι αρνούνται -όπως τονίζουν- να μπουν ακόμα και σε διαδικασία αντιπαράθεσης.


ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ

Οι διεκδικήσεις σε Ηλιούπολη, Αργυρούπολη
Μια πικρή ιστορία βιώνουν δήμοι και κάτοικοι, αφού τμήματα της έκτασης του Υμηττού διεκδικούν ιδιώτες και ειδικότερα οι κληρονόμοι της οικογένειας Νάστου. Η υπόθεση ξεκίνησε το 1926 όταν ο Αλ. Νάστος αγόρασε 480 στρέμματα τα οποία στην πορεία με τη μέθοδο των καταπατήσεων έφτασαν τα 12.700. Από το 1932, όπως λέει ο δήμαρχος Ι. Αναγνώστου, άρχισε η οικοπεδοποίηση, αφού ο Νάστος πούλησε 6.000 στρ. Η προσπάθειά του να πουλήσει και τα υπόλοιπα απέτυχε, καθώς το 1979 σε μια δικαστική διεκδίκηση με τον σύλλογο Αστυνομικών, βγαίνει η πρώτη απόφαση Εφετείου, η οποία λέει ότι η οικογένεια σφετερίστηκε δημόσια γη. Ο,τι απέμεινε δεσμεύθηκε ως περιουσία του Δημοσίου. Αυτό δεν εμπόδισε τους κληρονόμους Νάστου να ξεκινήσουν δικαστικούς αγώνες διεκδικώντας τις εκτάσεις. Έθνος 18-7-2007



Εκεί ψηλά δεν είναι μυστικό η καταστροφή
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΑΡΓΥΡΩ ΛΥΤΡΑ

Κατά 270 με 300 στρέμματα φτωχότερος είναι ο μικρός παράδεισος, που υψώνεται ανατολικά της Αθήνας. Τόση είναι η έκταση που έγινε παρανάλωμα του πυρός, την περασμένη Δευτέρα.
Ο ορεινός όγκος του Υμηττού, παρά τις επανειλημμένες καταστροφές που έχει υποστεί, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή ζωής για τους Αθηναίους. Πολλοί κάτοικοι της πρωτεύουσας και των ανατολικών προαστίων εξακολουθούν να καταφεύγουν στον «Τρελό», όπως είναι το... παρατσούκλι του, για να κάνουν περιπάτους, να εξερευνούν τα μονοπάτια του, να μαζεύουν αγριολούλουδα, να θαυμάζουν σπάνια πουλιά και πεταλούδες. Ηταν αυτοί που την περασμένη Δευτέρα έσπευσαν εθελοντικά να συνδράμουν το δύσκολο έργο της πυρόσβεσης.
Μετά την πυρπόληση μεγάλου τμήματος του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας, το πράσινο περιορίζεται χαρακτηριστικά στην Αττική.
Η ειδυλλιακή εικόνα, όμως, που παρουσιάζει ακόμα και στις μέρες μας ο Υμηττός έχει την αντίθετη όψη της: αυτή του «πληγωμένου» βουνού από τις φωτιές, τα σκουπίδια, την παράνομη και ανεξέλεγκτη δόμηση, καθώς δεν υπήρξε κατά το παρελθόν μια κοινή πολιτική διαχείρισης, ανάπτυξης, προστασίας και -γιατί όχι- προβολής του.
Οι προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία χρόνια για την αναβάθμιση του οικοσυστήματος, όπως οι αναδασώσεις, έχουν φέρει τα πρώτα αποτελέσματα, αλλά ο δρόμος για την προστασία και την ανάδειξή του φαίνεται ακόμα μακρύς...
«Ο Υμηττός δεν ήταν ποτέ δασοσκεπής, όπως ξέρουμε από φωτογραφίες και παλιότερες μαρτυρίες. Είχε μόνο κάποιες συστάδες δέντρων. Μετά τον πόλεμο, ωστόσο, αποψιλώθηκε εντελώς για να καλύψει τις ανάγκες σε καυσόξυλα.
Η επιτυχημένη αναδάσωση με τυπικά δέντρα του αττικού τοπίου, όπως τα πεύκα και τα κυπαρίσσια, από τη Φιλοδασική και άλλους φορείς, τον επανέφερε κοντά στην παλιά του εικόνα.
Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιες απόπειρες αναδάσωσης που, αν και πέτυχαν, δεν ήταν κατάλληλες, καθώς χρησιμοποιήθηκαν ξενόφερτα δέντρα, όπως ο ευκάλυπτος, ο κέδρος του Λιβάνου, το κυπαρίσσι της Αριζόνας και άλλα. Αυτά αρχίζουν και εξαπλώνονται και εκτοπίζουν είδη της φυσικής χλωρίδας αλλοιώνοντας το ύφος του βουνού. Αυτό φοβόμαστε να μη γίνει τώρα και στην Πάρνηθα».
Οπως λέει ο κ. Γκαίτλιχ χαρακτηριστικά «όσο περίεργο κι αν ακούγεται, το γυμνό βουνό είναι προτιμότερο από ένα αναδασωμένο βουνό με οποιαδήποτε δέντρα. Θα πρέπει η ανασύσταση του φυσικού τοπίου να γίνεται με τα δέντρα που προϋπήρχαν στο οικοσύστημα ακόμα κι αν απαιτεί βάθος χρόνου. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα. Φτιάχνεις νεκρά δασικά οικοσυστήματα. Τα γηγενή δέντρα είναι συνδεδεμένα με άλλα είδη που διαβιούν στην περιοχή. Ο ευκάλυπτος, για παράδειγμα, έχει πετύχει σε πολλές περιοχές της Ελλάδας στη δημιουργία δασών. Αν κοιτάξεις, όμως, τι φυτρώνει από κάτω, τι φωλιάζει από κάτω, δεν θα βρεις τίποτα».
Προβλήματα
Ο Υμηττός είναι ένα πολύτιμο οικοσύστημα στην καρδιά της πόλης, που μπορεί να δώσει μια εύκολη διέξοδο διαφυγής στη φύση στους Αθηναίους από την Ηλιούπολη μέχρι την Αγία Παρασκευή. Φυσικά μονοπάτια, σπήλαια και άλλα αξιοθέατα αρχαιολογικού και θρησκευτικού ενδιαφέροντος προσελκύουν επισκέπτες κάθε ηλικίας.
Ωστόσο, λαθροκυνηγοί, αυθαίρετη οικιστική ανάπτυξη, ο κίνδυνος από πυρκαγιές και η ρύπανση είναι σύμφωνα με τους ειδικούς μερικά από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Το βουνό αυτό αποτελούσε παραδοσιακό κυνηγότοπο για τους κατοίκους της Αττικής, ενώ αγαπημένο θήραμα ήταν η πέρδικα. «Σήμερα οι πέρδικες που διαβιούν στον Υμηττό είναι κυρίως εισηγμένες από τους κυνηγούς νησοπέρδικες», σημειώνει ο κ. Γκαίτλιχ. Οπως λέει ο ίδιος, αποτελεί παράδοξο το γεγονός ότι στο μισό βουνό το κυνήγι επιτρέπεται και στο μισό απαγορεύεται. Εξάλλου, όπως υπογραμμίζει, το πρόβλημα δεν είναι το κυνήγι, αλλά το παράνομο κυνήγι.
Η βασικότερη απειλή, όμως, όπως επισημαίνουν κάτοικοι και επιστήμονες, είναι η οικιστική ανάπτυξη: «Η παράνομη αλλά και η νόμιμη δόμηση διαρκώς συρρικνώνει τις φυσικές περιοχές του βουνού. Παντού, περιμετρικά του Υμηττού, από τα Γλυκά Νερά μέχρι τον Καρέα οι οικισμοί είναι ανεβασμένοι πάνω στο βουνό. Ασκείται τεράστια πίεση για οικόπεδα», υπογραμμίζει ο κ. Γκαίτλιχ.
Τα σκουπίδια και τα μπάζα στα ρέματα αλλά και στον υπόλοιπο ορεινό όγκο και κυρίως γύρω από τις περιοχές που υπάρχει μεγαλύτερη κίνηση δεν λείπουν και από τον «Τρελό».
Οπως κατέγραψε ο φακός του «Εθνους», μεμονωμένα σκουπίδια υπάρχουν στην περιοχή του Αισθητικού Δάσους, κυρίως στα σημεία που συγκεντρώνεται κόσμος, όπως γύρω από το αναψυκτήριο και τη Μονή Καισαριανής. Μπάζα υπάρχουν στο ρέμα και στις κοιλάδες, παράλληλα στον περιφερειακό δρόμο του Υμηττού στο ύψος της Καισαριανής, προς την Πανεπιστημιούπολη, ενώ μεγαλύτεροι όγκοι έχουν εναποτεθεί στην κορυφογραμμή του, όπου είναι εγκατεστημένες κεραίες ραδιοφωνικών και άλλων σταθμών. Αισθητική παραφωνία αποτελούν στο βουνό και τα εγκαταλελειμμένα κτίσματα.



ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ

Διάσημο το μέλι του και το Αισθητικό Δάσος
Αν και ο «Τρελός» δεν προσέφερε ποτέ παραγωγικούς πόρους, χάρη σε αυτόν κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο επιβίωσαν οι Αθηναίοι από το κρύο, καθώς το βουνό είχε εντελώς απογυμνωθεί για να καλύψει τις ανάγκες του κόσμου σε καυσόξυλα.
Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια αναδάσωσής του, χάρη στην οποία απέκτησε σταδιακά τη σημερινή του μορφή, έγινε το 1945 από τη Φιλοδασική Ενωση Αθηνών. Μετά τον πόλεμο η επιφανής Αθηναία και σύζυγος διπλωμάτη, Καίτη Αργυροπούλου, επιστρέφοντας με αεροπλάνο από τη Μέση Ανατολή, όπου διέμενε, αντίκρισε το γυμνό βουνό και έκανε στόχο της ζωής της την αποκατάστασή του. Ετσι, διαμορφώθηκε το Αισθητικό Δάσος -του οποίου η ιδιοκτησία ανήκει στη Φιλοδασική Ενωση Αθηνών -που αποτελεί και το πιο δασώδες τμήμα του βουνού μέχρι σήμερα. Η μόνη οικοδομική δραστηριότητα που υπήρξε δυνατή στην περιοχή από τα αρχαία χρόνια έως σήμερα είναι η μελισσοκομία. Το μέλι του Υμηττού έγινε διάσημο και η μοναδική του ποιότητα οφείλεται στην πλούσια ποικιλία αρωματικών φυτών, θάμνων και κυρίως θυμαριού, που διαχρονικά διέθετε το βουνό. Από τον Παυσανία μέχρι τον Τσελεμπί, οι πηγές αναφέρονται στην πλούσια ανθοφορία του, που παρέχει τις ιδανικές συνθήκες για καλό μέλι. Παρ όλα αυτά, όπως λέει ο κ. Μαρτίνος Γκαίτλιχ, περιβαλλοντολόγος και υπεύθυνος προγραμμάτων της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης, σήμερα το μέλι του δεν είναι πια θυμαρίσιο, αλλά πευκόμελο, το οποίο είναι υποδεέστερο θρεπτικά και γευστικά από το ανθόμελο: «Παλιότερα, η κυρίαρχη βλάστηση στον Υμηττό ήταν το θυμάρι. Από τη δεκαετία του 80 εισήχθη από τους μελισσοκόμους στο βουνό το έντομο marchalina, το οποίο προκαλεί στο πεύκο μια ζαχαρώδη έκκριση, την οποία παίρνουν οι μέλισσες πιο εύκολα απ ό,τι το νέκταρ των λουλουδιών». Εκτός του ότι υποβαθμίζεται η ποιότητα του μελιού, όπως επισημαίνει ο κ. Γκαίτλιχ, το έντομο αυτό προκαλεί ασθένεια και στα ίδια τα πεύκα, τα οποία παίρνουν τη γνωστή όψη με τα λευκά παράσιτα, τη βαμβακίαση.
Τα πεύκα της περιοχής παρουσίασαν βαμβακίαση και η Φιλοδασική Ενωση Αθηνών, παρενέβη πέρυσι πειραματικά με ψεκασμό σε μια περιορισμένη έκταση. Τα αποτελέσματα της επέμβασης ήταν μέτρια, ενώ δεν επεκτάθηκαν εξαιτίας και των γενικότερων αντιδράσεων των πολιτών.



Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Νονός του «Τρελού» ο περιηγητής Τσελεμπί
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ο Υμηττός κέντριζε το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων περιηγητών. Οι γραπτές πηγές τον περιγράφουν ως ένα βραχώδες βουνό χωρίς πυκνή δασώδη βλάστηση.
Το «ιοστεφές άστυ» -όπως πολύ συχνά αναφέρεται στις πηγές η αρχαία Αθήνα- θεωρείται ότι οφείλει στο βουνό τη χαρακτηριστική ιώδη απόχρωσή του είτε επειδή λόγω της βραχώδους υφής του αντανακλούσε τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος είτε εξαιτίας του θυμαριού και των αγριολούλουδων, όπως οι βιολέτες που φύονταν άφθονα εκεί.
Ο Πλάτων αναφέρει στον «Κριτία» ότι «μέλιτταις μόναις τροφείν», δηλαδή ότι δεν μπορεί να προσφέρει τροφή παρά μόνο στις μέλισσες. Το ότι η βλάστησή του δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δασώδης αλλά θαμνώδης επιβεβαιώνει και ο Παυσανίας, ενώ ο Στράβων μάς πληροφορεί για τα πετρώματα του βουνού, αναφερόμενος στην «υμηττίαν μάρμαρον» που είχε χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή μνημείων μέχρι και τη ρωμαϊκή εποχή.
Κατά την αρχαιότητα, εξαγόταν επίσης από τον Υμηττό και ένας κιτρινωπός ασβεστόλιθος, γνωστός ως αγρυλικός λίθος, που πήρε το όνομά του από τον Δήμο Αγρυλής.
Σύμφωνα με μια εκδοχή, οφείλει το γνωστό προσωνύμιό του, «Τρελός», στον ξακουστό Τούρκο περιηγητή Ελβιγιά Τσελεμπί, ο οποίος ανέφερε το βουνό ως «ντελί νταγ» (= τρελό βουνό).


ΧΛΩΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑ

Σπάνια είδη ορχιδέας και πτηνών
Οπως αναφέρει ο δασολόγος της Φιλοδασικής Ενωσης Νίκος Πάγκας, εκτός από το θυμάρι, που υπήρξε κάποτε το χαρακτηριστικό του φυτό, έχουν καταγραφεί συνολικά ανά τους αιώνες 611 φυτικά είδη. Ο κ. Γκαίτλιχ επισημαίνει ότι σημαντικό στοιχείο της χλωρίδας του Υμηττού είναι η τεράστια ποικιλία των αγριολούλουδων. Οπως λέει, μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 44 ποικιλίες άγριας ορχιδέας.
Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι υπάρχουν πολλά είδη ενδημικά του συγκεκριμένου βουνού, που δεν εμφανίζονται δηλαδή πουθενά αλλού σε ολόκληρο τον κόσμο, ανάμεσα σε αυτά είναι κάποιο είδος αγριογαρίφαλου (dianthus serratifolius) και μιας καμπανούλας (cambanula celsii).
Στις αγκαλιές του «τρελού βουνού» φιλοξενούνται επίσης περισσότερα από 100 είδη πουλιών, μεταξύ αυτών αρκετά προστατευόμενα είδη. Πολλά είναι όμως και τα κοινά είδη που εύκολα μπορεί να δει κανείς, όπως ο κοκκινολαίμης, τα ψαρόνια, τα κοτσύφια, οι σπίνοι, τα σκαρθάκια, οι καρδερίνες, οι πέρδικες. Υπάρχει επίσης μεγάλη ποικιλία από πεταλούδες μεταξύ αυτών και ορισμένα πολύ σπάνια είδη όπως η papilio alexanor. Στα πολλά του σπήλαια, που κρύβονται και αρκετά ενδημικά είδη εντόμων αλλά και νυχτερίδες. Ασβοί, νυφίτσες, λαγοί, κουνάβια, αλεπούδες και χελώνες ζουν επίσης σε όλη την έκταση του ορεινού όγκου του.



ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ

Πραγματική όαση η Μονή Καισαριανής
Ενα ξεχωριστό κομμάτι της Ιστορίας του βουνού αποτελούν τα μοναστήρια του, που έχουν κτιστεί στη θέση αρχαίων ναών και περιέχουν ενσωματωμένα τμήματά τους.
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, λειτούργησαν ως σημαντικές κοιτίδες πολιτισμού, καθώς διατηρούσαν πλούσιες βιβλιοθήκες και παρήγαν σημαντικό πνευματικό έργο.
Σήμερα θεωρούνται ιστορικά και αρχαιολογικά μνημεία και ορισμένες ανοιχτές στους επισκέπτες τις πρωινές ώρες.
Η Μονή Καισαριανής είναι η πιο γνωστή από τα μοναστήρια του Υμηττού και μαζί με το κοντινό της περιβάλλον αποτελεί μια πραγματική όαση. Ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα στη δυτική πλευρά του βουνού.
Η Μονή του Αγίου Ιωάννου του Κυνηγού, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, του Αγίου Ιωάννη του Καρέα και των Ταξιαρχών Αστερίου, τα οποία ιδρύθηκαν ανάμεσα στον 10ο και τον 15ο αιώνα.
Ο Υμηττός προσφέρεται και για πεζοπορία μέσα από 38 διαδρομές, διαφόρων βαθμών δυσκολίας.
Ο πληρέστερος οδηγός και χαρτογράφηση για «Τα μονοπάτια του Υμηττού» βρίσκονται στο ομώνυμο βιβλίο του ορειβάτη Αντώνη Καλογήρου, ενώ σχετικές πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν στην ιστοσελίδα www.pezoporia.gr.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, η διαδρομή από την Καισαριανή έως τη Βάρη διαρκεί δέκα ώρες και ενδείκνυται μόνο για φανατικούς και έμπειρους ορειβάτες.
Οι ερασιτέχνες πεζοπόροι μπορούν να απολαύσουν ευχάριστους περιπάτους στα «εύκολα» μονοπάτια του Αισθητικού Δάσους στην Καισαριανή.
ΕΘΝΟΣ 21/7/2007

Δεν υπάρχουν σχόλια: