Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Μεταλλαγμένες ζωωοτροφές σε γαλακτοβιομηχανίες


Θετικές σε μεταλλαγμένα έως και 90% βρέθηκαν ζωοτροφές με τις οποίες ταΐζουν τα ζώα τους οι γαλακτοβιομηχανίες Δέλτα, Όλυμπος, ΜΕΒΓΑΛ και Κουκάκη, σύμφωνα με την Greenpeace, η οποία και πραγματοποίησε αναλύσεις (τυχαίους δειγματοληπτικούς ελέγχους σε δείγματα ζωοτροφών και στη συνέχεια αναλύσεις σε διαπιστευμένο εργαστήριο)।

Την ίδια ώρα, όπως καταγγέλλει η οργάνωση, οι εταιρείες Όλυμπος και Δέλτα αναγράφουν σε συσκευασίες τους, όπως και η εταιρεία ΜΕΒΓΑΛ στην ιστοσελίδα της, ότι το γάλα τους παράγεται από αγελάδες που δεν έχουν τραφεί με μεταλλαγμένες ζωοτροφές!

Ως προς τις υπόλοιπες γαλακτοβιομηχανίες και τις εταιρείες ζωικών προϊόντων για τις οποίες δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή διαθέσιμα στοιχεία, η Greenpeace τις καλεί να εξασφαλίσουν επίσης ζωικά προϊόντα απαλλαγμένα από μεταλλαγμένες ζωοτροφές και επιφυλάσσεται για νέες έρευνες και αναλύσεις. Η οργάνωση επισημαίνει ότι ετησίως εξάγονται περί τα 500 εκατομμύρια ευρώ για την εισαγωγή σόγιας και άλλων πρώτων υλών για ζωοτροφές και ζητάει κρατική πιστοποίηση και σήμανση των ζωικών προϊόντων, όπως και την εγχώρια καλλιέργεια καθαρών ζωοτροφών.

Ειδικότερα, θεωρεί ως πρώτο, μεταβατικό, στάδιο για την ουσιαστική προστασία των καταναλωτών την ολοκλήρωση από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης της διαδικασίας κρατικής πιστοποίησης και σήμανσης ζωικών προϊόντων που προέρχονται από ζώα που τρέφονται αποκλειστικά με μη μεταλλαγμένη ζωοτροφή (Agro 7). Υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι θα γίνονται εντατικοί έλεγχοι, θα διασφαλιστεί το -καταπατημένο σήμερα- δικαίωμα των καταναλωτών να επιλέγουν.

Ως δεύτερο επόμενο και κρίσιμο στάδιο θεωρεί την προώθηση και ανάπτυξη της καλλιέργειας εγχώριας ζωοτροφής, καθώς έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας έχουν δείξει τις δυνατότητες καλλιέργειας κτηνοτροφικών φυτών (ρεβίθια, μπιζέλια, κουκιά, λούπινα), τα οποία επιπλέον προωθούν τη βιώσιμη γεωργία, δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και τονώνουν την ανάπτυξη στην περιφέρεια.

Προς αυτήν την κατεύθυνση η πολιτεία θα πρέπει να προσφέρει κίνητρα για την καλλιέργεια κτηνοτροφικών φυτών με βιώσιμες γεωργικές πρακτικές, ενώ οι εταιρείες ζωικών προϊόντων πρέπει να στηρίξουν αυτήν την προσπάθεια εδώ και τώρα ώστε να αναπτυχθεί σημαντικά η εγχώρια καλλιέργεια κτηνοτροφικών φυτών, καταλήγει.

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Άθλιες επιδόσεις στην εφαρμογή των κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος


Την τρίτη χειρότερη θέση κατέχει σταθερά η χώρα μας μεταξύ των 27 κρατών - μελών της Ε।Ε., με 24 υποθέσεις ανοιχτές για παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, εκ των οποίων οι 6 είναι καταδικαστικές αποφάσεις και εκκρεμεί συμμόρφωση. Παρά ταύτα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, πρωτοστατούντος του υπουργού ΠΕΚΑ Γ. Παπακωνσταντίνου, με τη συνδρομή του αναπληρωτή υπουργού Ν. Σηφουνάκη, πρωτόγνωρη απορρύθμιση που κατεδαφίζει τα λιγοστά περιβαλλοντικά κεκτημένα (εκπτώσεις στην περιβαλλοντική αδειοδότηση, νομιμοποίηση επιχειρήσεων που δεν διαθέτουν περιβαλλοντικούς όρους λειτουργίας, επιβράβευση και διατήρηση αυθαίρετων κατασκευών και παράνομων χρήσεων οπουδήποτε, ακόμη και εντός δασικών οικοσυστημάτων και προστατευόμενων περιοχών...) και οδηγεί και σε περιβαλλοντική χρεωκοπία... Απορρύθμιση την οποία επικροτεί η Ε.Ε. ως μέλος της τρόικας των δανειστών.

Ήδη εκκρεμεί η συμμόρφωση με 6 καταδίκες σε βασικούς τομείς διαχείρισης κάθε είδους αποβλήτων (οικιακά, επικίνδυνα, αστικά λύματα) και προστασίας της φύσης. Στον κατάλογο των 24 υποθέσεων δεν περιλαμβάνονται οι εκκρεμότητες που αφορούν εναρμόνιση με Οδηγίες των οποίων η προθεσμία ενσωμάτωσης έχει εκπνεύσει προ πολλού. Η εικόνα των 24 εκκρεμοτήτων, αποκλειστικά και μόνον στο κεφάλαιο εφαρμογής των κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος, μέχρι τέλος Νοεμβρίου και με το τσουνάμι της απορρύθμισης να εντείνεται, ανά στάδιο (προδικαστικό, επιστολή όχλησης - διερεύνηση παραβίασης, προειδοποιητική επιστολή - πιστοποίηση παραβίασης, αιτιολογημένη γνώμη - κλήση για συμμόρφωση πριν από την απόφαση για προσφυγή στο δικαστήριο) και μετά την πρώτη καμπάνα έχει ως εξής:

Καταδίκες

* Εγκατάσταση αποχετευτικού δικτύου - συστήματος επεξεργασίας αστικών λυμάτων στο Θριάσιο Πεδίο. Εκτέλεση της απόφασης του ΔΕΚ της 24ης Ιουνίου 2004 (υπόθεση C-119/02) λόγω έλλειψης συστήματος συλλογής και κατάλληλης επεξεργασίας των αστικών λυμάτων της περιοχής του Θριάσιου Πεδίου (κατά παράβαση της Οδηγίας 91/271/ΕΟΚ για τα αστικά λύματα).

* Παράνομες χωματερές: Εκτέλεση της απόφασης του ΔΕΚ της 6ης Οκτωβρίου 2005 (υπόθεση C-502/03). βάσει της Οδηγίας 79/409/ΕΟΚ για τη διατήρηση των άγριων πτηνών. Τα κράτη - μέλη υποχρεούνται να καθορίζουν Ζώνες Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) για τα διάφορα είδη άγριων πτηνών (μέρος του δικτύου Natura 2000). Συμπληρωματική προειδοποιητική (πρώτη καταδίκη 25/10/2007).

* Εφαρμογή της Οδηγίας 91/271/ΕΟΚ. Έως τις 31.12.2000 24 οικισμοί δεν διέθεταν ούτε δίκτυα αποχέτευσης ούτε βιολογικούς καθαρισμούς για τα λύματά τους. Η πρώτη καταδίκη εκδόθηκε στις 25.10.2007.

* Νομική Προστασία Ζωνών Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) Άγριων Πτηνών (καταδίκη 11/12/2008).

* Απουσία κατάλληλου σχεδιασμού διαχείρισης επικίνδυνων αποβλήτων και λειτουργία ανεξέλεγκτων χώρων διάθεσης για παραβίαση των Οδηγιών σχετικά με τα επικίνδυνα απόβλητα. Καταδίκη 10.9.09.

* Εφαρμογή της Οδηγίας 2008/1, IPPC, για την πρόληψη και τον έλεγχο της ρύπανσης στις βιομηχανίες, η οποία απαιτεί πιο αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους λειτουργίας.

Προσφυγή στο Δικαστήριο

* Κατάρτιση και αποστολή σχεδίων διαχείρισης εθνικών και διεθνών λεκανών απορροής ποταμών.

* Ελλιπής προστασία της λίμνης Κορώνειας

Αιτιολογημένη γνώμη

* Αυτοκινητόδρομος Πύργος - Τσακώνα, παραβίαση της Οδηγίας 92/43 για τους οικοτόπους στην περιοχή Καϊάφα.

* Απαιτήσεις εφαρμογής Οδηγιών 96/62, 1999/30, 2008/50 περί ποιότητας του ατμοσφαιρικού αέρα.

*Εσφαλμένη εφαρμογή άρθρου 5 οδηγίας 91/676 για την νιτρορύπανση γεωργικής προέλευσης

Προειδοποιητικές επιστολές

* Χωροθέτηση αιολικών πάρκων στη Λακωνία σε περιοχή Νatura 2000, εστάλη και συμπληρωματική προειδοποιητική επιστολή.

* Λειτουργία ΧΥΤΑ Κορίτιανης στη Θεσπρωτία.

* Λειτουργία ΧΥΤΑ στο Καλαμάκι Ζακύνθου.

* Εξόρυξη αδρανών υλικών σε λατομείο στην Κάσο.

* Λειτουργία ΧΥΤΑ στο Τεμπλόνι Κέρκυρας.

* Κατασκευή Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας (Ε 65).

* Περιορισμός των εκπομπών στην ατμόσφαιρα ορισμένων ρύπων από μεγάλες εγκαταστάσεις καύσης.

* Μη ορθή λειτουργία βιολογικών καθαρισμών σε οικισμούς.

* Λειτουργία ΧΥΤΑ Κιάτου.

* Εσφαλμένη εφαρμογή των άρθρων 3 &5 της Oδηγίας για τη νιτρορύπανση γεωργικής προέλευσης.

Επιστολές όχλησης: Εκτροπή ποταμού Αχελώου (χρονολογείται από τις αρχές του 2008), λειτουργία ΧΥΤΑ Κατερίνης και προστασία ειδών προτεραιότητας και θαλάσσιας χελώνας Cαrreta-Caretta στην Κυπαρισσία σε Τόπο Κοινοτικής Σημασίας.

Κατάταξη χωρών επί συνόλου καταγγελιών (Νοέμβριος 2011)


Θέση Χώρα Καταγγελίες

1 Ιταλία 40


2 Ισπανία 27


3 Ελλάδα 25


4 Πορτογαλία 23


5 Τσεχία 21


6 Πολωνία 19


7-8 Βουλγαρία 17


7-8 Ιρλανδία 17


9 Γαλλία 15


10 Βέλγιο 13


11-12 Ηνωμένο Βασίλειο 11


11-12 Κύπρος 11


13 Ουγγαρία 10


14 Σουηδία 9


15-16-17 Γερμανία 8


15-16-17 Λουξεμβούργο 8


15-16-17 Σλοβακία 8


18-19-20 Δανία 7


18-19-20 Ρουμανία 7


18-19-20 Σλοβενία 7


21-22-23 Αυστρία 6


21-22-23 Μάλτα 6


21-22-23 Φινλανδία 6


24-25 Λεττονία 5


24-25 Λιθουανία 5


26 Εσθονία 3


27 Ολλανδία 2

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Το μαγικό κόκκινο κουμπί και τα σκουπίδια


Από τότε που οι άνθρωποι οργανώθηκαν σε κοινωνίες η διαχείριση των σκουπιδιών αποτελούσε μείζον ζήτημα για τον τρόπο οργάνωσης των κοινωνιών, των οικονομιών τους, για την δημόσια υγεία και το περιβάλλον. Μπορεί τα τελευταία 20 χρόνια να πηγαίνουμε με ρυθμούς χελώνας στον συγκεκριμένο τομέα, και δίκαια να κατακτάμε το χρυσό βατόμουρο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αφήνοντας πίσω μας χώρες της Ε.Ε. των 27, όμως όλα αυτά συμβαίνουν γιατί απλώς δεν είχαμε πατήσει το «μαγικό κόκκινο κουμπί» που εξαφανίζει τα σκουπίδια και λύνει το πρόβλημα. Η «μαγική λύση» λέγεται καύση!

Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα; Φορείς, ΜΚΟ, επιστήμονες , περιβαλλοντικές οργανώσεις και άλλοι πολλοί έχουμε σοβαρές ενστάσεις για το αν τελικά θα πρέπει να πατήσουμε αυτό το «μαγικό κόκκινο κουμπί» ή πρέπει να διαλέξουμε έναν άλλο δρόμο πιο δύσκολο αλλά κοινωνικά πιο επωφελή.

Για να είναι η επένδυση επικερδής

Πρόκειται για την ακριβότερη δυνατή επιλογή και το απόλυτα συγκεντρωτικό μοντέλο στην αποκομιδή απορριμμάτων. Για να είναι επικερδής για τους επενδυτές η πρόταση θα πρέπει να χρεώνουν για τουλάχιστον 25 χρόνια τους ΟΤΑ με δυσβάστακτα «τέλη εισόδου». Θα πάρουν επίσης επιδότηση από το τέλος Α.Π.Ε. (θεωρώντας μεγάλο μέρος της καύσης των απορριμμάτων ως βιομάζα). H καύση συμμείκτων καθώς και η εισαγωγή σκουπιδιών από άλλες χώρες είναι οι μόνες ρεαλιστικές προτάσεις ώστε να μπορέσει αυτή η ακριβή ιδιωτική επένδυση να καταστεί επικερδής.

Αντί της ανακύκλωσης στη πηγή που θα μειώσει τα σύμμεικτα απορρίμματα και το τελικό κόστος στους Δήμους και στον πολίτη επιλέγει την εμμονή στην αποκομιδή και επεξεργασία του σύμμεικτου σκουπιδιού, κάτι που ευνοεί μόνο τους εργολάβους και επιβαρύνει τους Δήμους και τους Δημότες.

Αντί της φιλικής προς το περιβάλλον μηχανικής διαλογής και κομποστοποίησης για μέρος των απορριμμάτων επιλέγει τη βιοξήρανση των σύμμεικτων απορριμμάτων, δηλαδή τελικώς την καύση, με άγνωστο όμως ακόμη αποδέκτη των βιοξηρανθέντων αποβλήτων.

Η καύση ιδιωτικοποιεί την επεξεργασία του συνόλου των σύμμεικτων απορριμμάτων επί 25 χρόνια, δεν λαμβάνει υπόψη την πρόληψη ή μείωση των απορριμμάτων, δεν λαμβάνει υπόψη τεχνικές πριν από την τελική διαχείριση, όπως διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, εναλλακτική διαχείριση, οικιακή κομποστοποίηση, που μειώνουν την παραγόμενη ποσότητα των σύμμεικτων απορριμμάτων και αλλάζουν τη σύστασή τους.

Υποτιμούν το γεγονός ότι η δημιουργία μονάδας καύσης για τα παραγόμενα καύσιμα υλικά (SRF-RDF) θα συναντήσει την σφοδρή αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, καθώς δεν θα δεχθούν δίπλα τους μια μόνιμη πηγή υποβάθμισης της ζωής τους. Παρά τις ουσιαστικές βελτιώσεις που έχουν γίνει στην τεχνολογία καύσης τα τελευταία χρόνια οι οχλήσεις είναι σημαντικές. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι η ελλειμματική εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας και οι ανεπαρκείς έλεγχοι που συνηθίζονται στην Ελλάδα οδηγούν πολλές φορές σε οικολογική τραγωδία.

Η άλλη πρόταση

Η μείωση της ποσότητας και του όγκου των απορριμμάτων, που έχουν ανάγκη κεντρικής και ολοκληρωμένης διαχείρισης απορριμμάτων, μπορεί να συμβεί με:

l Επαναχρησιμοποίηση συσκευασιών και άλλων τυποποιημένων προϊόντων – υλικών

l Οικιακή κομποστοποίηση, δυνατότητα κατασκευής μικρών αποκεντρωμένων μονάδων διαλογής και κομποστοποίησης, υποχρέωση χρήσης μηχανικών κομποστοποιητών από τους μεγάλους παραγωγούς οργανικών απορριμάτων (στρατόπεδα, νοσοκομεία, μεγάλα ξενοδοχεία, μεγάλοι χώροι εστίασης, ΟΤΑ)

l Διαλογή στην πηγή με 4 κάδους για:

Α) Χαρτί που θα αξιοποιείται σε ανακύκλωση – κομπόστ.

Β) Πλαστικά, γυαλί, μέταλλο, ξύλο, που θα οδηγούνται για διαλογή στα ειδικά κέντρα ανακυκλώσιμων υλικών (ΚΔΑΥ) και μετά στην ανακύκλωση

Γ) Υπόλοιπα οργανικά και βιοαποδομήσιμα υλικά που θα οδηγούνται για κομποστοποίηση, κατά προτίμηση, στις αποκεντρωμένες μονάδες κομποστοποίησης προδιαλεγμένων

Δ) Υπολείμματα που θα οδηγούνται σε εγκαταστάσεις διαχωρισμού, όπου ανακτώνται υλικά, τα οργανικά θα γίνονται κομπόστ ενώ τα αδρανή θα υφίστανται κατεργασία για αξιοποίηση στην οδοποιία ή σε αποκαταστάσεις τοπίου.

Ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης απαιτεί δημιουργία διαδημοτικών ΚΔΑΥ, διασπαρμένων στους ΟΤΑ της Αττικής ή σε ομάδες όμορων δήμων, που θα μπορούν να συστεγαστούν (ή να συνδυαστούν) με τις αποκεντρωμένες μονάδες κομποστοποίησης.

Τα σκουπίδια δεν πρέπει να είναι χώρος κερδοσκοπίας.

Πολλοί θα βιαστούν να πουν ότι η τεχνο-φοβική αριστερά αναζητά περιπλοκές λύσεις. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι στις χώρες πρότυπα στην διαχείριση σκουπιδιών πουθενά δεν πετάγονται τα σκουπίδια στην πυρά για να γλυτώσει η κοινωνία από το πρόβλημα και να τα τσεπώσουν οι εργολάβοι των σκουπιδιών. Το παρόν σχέδιο που συνοπτικά παρουσιάστηκε εκτός από το ότι βελτιώνει την κατάσταση έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα για την κοινωνία και δημιουργεί νέες πράσινες θέσεις εργασίας. Η συζήτηση για το τι θα γίνεται το υπόλειμμα μετά από όλα τα στάδια διαλογής είναι ανοιχτή. Η λύση των στεγανοποιημένων ΧΥΤΥ ή ακόμα και η καύση από τσιμεντοβιομηχανίες με πολύ αυστηρές προδιαγραφές είναι λύσεις υπαρκτές.

Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε...

Στα σκουπίδια...

Το μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης που ακολουθεί και η χώρα μας και ο πλανήτης δεν είναι βιώσιμο και προφανώς δεν είναι αειφόρο. Αν δεν εξαντληθούν οι ενεργειακοί πόροι, αν δεν τσακίσει τις οικονομίες η κλιματική αλλαγή είναι πιθανό να πνιγούμε στα σκουπίδια που παράγουμε. Να πνιγούμε δηλαδή από τα απόνερα που παράγει ο ίδιος μας ο «πολιτισμός». Για κάθε μονάδα του ΑΕΠ που περήφανα δηλώναμε ανάπτυξη τα προηγούμενα χρόνια τόνοι σκουπιδιών συσσωρεύονταν σε αφύλακτες χωματερές. Τώρα μαζί με την ύφεση και την οικονομική καχεξία πρέπει να πληρώσουμε και το μάρμαρο της περιβαλλοντικής υποβάθμισης πριν να είναι πολύ αργά.

Κώστας Ζαχαριάδης

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

6η Αυγούστου 1945: Μαύρη επέτειος του βομβαρδισμού της Χιροσίμα/ ΟΧΙ ΣΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ























ΑΝΤΙΠΥΡΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ
(ΕΔΩ)
Μαύρη επέτειος του βομβαρδισμού της Χιροσίμα
Πυρηνικά όπλα-πυρηνική ενέργεια δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την ανθρωπότητα

Η 6η Αυγούστου 1945 έχει καταγραφεί ως μία από τις πλέον σκοτεινές σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς τότε συντελέστηκε από τις ΗΠΑ ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η βόμβα ουρανίου με το προσωνύμιο “Little Boy” που έπληξε τη Χιροσίμα και η αντίστοιχη πλουτωνίου με το προσωνύμιο “Fat man” που έπληξε το Ναγκασάκι, προκάλεσαν το θάνατο 300.000 ανθρώπων και άφησαν ανεξίτηλα σημάδια και ασθένειες σε όσους επέζησαν από την καταστροφή.

Εξήντα έξι χρόνια μετά, ο πυρηνικός αφοπλισμός παραμένει ένα από τα κυρίαρχα αιτήματα της Παγκόσμιας Κοινής Γνώμης.

Εξήντα έξι χρόνια μετά, το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο Μεσογείου ως τμήμα του παγκόσμιου αντιπυρηνικού κινήματος συνεχίζει τον αγώνα για την κατάργηση όλων των πυρηνικών όπλων, ιδιαίτερα στη «θερμή» και γεωπολιτικά ρευστή γειτονιά μας, έχοντας ως κυρίαρχο στόχο τη μετατροπή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής σε Ζώνη Ειρήνης, ελεύθερη από πυρηνικά και όπλα μαζικής καταστροφής.

Διακηρύσσουμε ότι τα πυρηνικά όπλα και η πυρηνική ενέργεια δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την Ανθρωπότητα. Ζητάμε από την Ελληνική Κυβέρνηση να πάρει όλες τις απαραίτητες διεθνείς πρωτοβουλίες για την κατάργηση όλων των πυρηνικών όπλων και για την αποτροπή εγκατάστασης νέων πυρηνικών σταθμών στην ευρύτερη περιοχή.
----------------
Με αφορμή την μαύρη επέτειο προτείνουμε να δείτε δύο από τα "Όνειρα" (1990) του Ακίρα Κουροσάβα:

- "Το βουνό Φούτζι στα κόκκινα". Ένα όνειρο για τη ραδιενέργεια και την πυρηνική καταστροφή. ΕΔΩ.

- "Το χωριό με τους νερόμυλους". Ο ρόλος των επιστημόνων, αξία της νύχτας και της μέρας. Ένα όνειρο για τις πραγματικές αξίες των ανθρώπων."Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει ότι στην πραγματικότητα είναι μέρος της φύσης. ΕΔΩ.
-----------------
Η ανάρτηση αφιερώνεται στον Πάνο Τριγάζη, μέλος της Στάση Βύρωνα, αγωνιστή της ειρήνης και του αντιπυρηνικού κινήματος.

αντιγραφή από το http://www.xpolis.blogspot.com/

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Η εκτός σχεδίου δόμηση και οι δασικοί χάρτες


Δια στόματος Υπουργού περιβάλλοντος, ενέργειας και κλιματικής αλλαγής: «η νομοθετημένη εκτός σχεδίου δόμηση είναι πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία». Κι επειδή έχουμε ως λαός μια κάποια αλαζονεία, επιμένουμε να παραμένουμε πρωτότυποι και μοναδικοί. Οι βουλευτές της συμπολίτευσης έκαναν αντάρτικο, απείλησαν θεούς και δαίμονες προκειμένου να μην υπάρξουν περιορισμοί στην εκτός σχεδίου δόμηση στις προστατευόμενες περιοχές. Ξύπνησε μέσα τους το σοσιαλιστικό και αγωνιστικό τους παρελθόν. Μπορεί να υπερψηφίζουν και να υπερασπίζουν με πάθος κάθε νομοσχέδιο που μας αφαιρεί τα στοιχειώδη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με αγώνες και αίμα, αλλά…. ως εδώ και μη παρέκει. Η εκτός σχεδίου δόμηση είναι αδιαπραγμάτευτη!

Τι σημαίνει πρακτικά η εκτός σχεδίου δόμηση και πως μας προέκυψε; Ουσιαστικά ο καθένας που έχει μια ιδιοκτησία, ένα χωράφι, υπό συγκεκριμένες (και αρκετά χαλαρές) προϋποθέσεις, αυτό καθίσταται οικόπεδο. Το ότι στην περιοχή δεν υπάρχουν δίκτυα κοινής ωφέλειας, δεν υπάρχουν δρόμοι, δεν υπάρχει συγκροτημένος οικισμός, είναι λεπτομέρεια άνευ σημασίας. Προφανώς μετά την οικοπεδοποίηση μιας τέτοιας ιδιοκτησίας, ο πολίτης απαιτεί και δρόμος να φτάσει μέχρι την πόρτα του, και ρεύμα να έχει και νερό και όλα τα κομφόρ. Κι έτσι, ενώ η εκτός σχεδίου δόμηση επετράπη τη δεκαετία του ʼ20 όταν το ελληνικό κράτος έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στέγασης των προσφύγων που έφερε η Μικρασιατική Καταστροφή, σήμερα αποτελεί θεσμό-ταμπού που δεν τολμά να αγγίξει κανένας (προφανώς όχι λόγω της ιστορικότητάς του).

Η επιπτώσεις αυτής μας της πρωτοτυπίας είναι προφανείς. Άναρχη δόμηση παντού χωρίς οργάνωση και χωρίς προγραμματισμό, αδυναμία χωροθέτησης εγκαταστάσεων όπως ΧΥΤΑ και βιολογικοί καθαρισμοί, καταστροφή του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος και βέβαια αφόρητες πιέσεις στα δασικά οικοσυστήματα.

Στα νησιά μας για παράδειγμα, η δυνατότητα εκτός σχεδίου δόμησης έχει σχεδόν εκμηδενίσει κάθε αγροτική δραστηριότητα γιατί ποιος θα κάτσει να καλλιεργήσει τη γη του πατέρα του όταν μπορεί να την κάνει οικόπεδα και να την μοσχοπουλήσει ή να χτίσει μερικά Room-to-let; Εκτός αυτού, χάνονται πολύτιμα παραδοσιακά στοιχεία του αιγαιοπελαγίτικου περιβάλλοντος όπως οι ξερολιθιές αλλά και ενδημικά είδη άγριας χλωρίδας και πανίδας και βέβαια πληγώνεται ανεπανόρθωτα το τοπίο.

Από την άλλη, πώς να χωροθετηθεί ένας βιολογικός καθαρισμός λ.χ. όταν οι ιδιοκτήτες της γης γύρω από αυτόν, αντιδρούν γιατί θα χάσει η γη την αξία της, την αξία που της έδωσε η δυνατότητα οικοπεδοποίησής της μέσω της εκτός σχεδίου δόμησης;

Και σε ένα κράτος που η έννοια της χωροταξίας υπήρχε μόνο ως τίτλος σε ένα υπουργείο που καταργήθηκε, τελικά η μόνη χωροταξία γίνεται δια της δασικής και της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Δάση και αρχαιολογικοί χώροι δεν χτίζονται! Πάλι καλά! Βέβαια δεν είναι αυτή η δουλειά των δύο αυτών υπηρεσιών. Θα υπέθετε κανείς ότι η δασική υπηρεσία διαχειρίζεται τα δάση και η αρχαιολογική κάνει ανασκαφές. Στη Σουηδία ίσως…. Γιατί στην Ελλάδα, οι δύο αυτές υπηρεσίες και ιδιαίτερα η δασική, αποτελούν παραρτήματα της πολεοδομίας και όταν το θέμα κακοφορμίζει, γίνονται και real estate.

Κάπως έτσι προέκυψε και η αναγκαιότητα των δασικών χαρτών, για να κλειδώσει κάποια στιγμή ποιο είναι το δάσος (και συνεπώς δεν χτίζεται) μπας και γλιτώσει η δασική υπηρεσία από το φορτίο των χαρακτηρισμών (και τα δάση από το αίσχος των αποχαρακτηρισμών από επίορκους συναδέλφους και περίεργα νομοθετήματα σαν αυτό της Ανθούσας). Και βέβαια για να κοπούν και οι ορέξεις διαφόρων για οικοπεδοποίηση των δασών μιας και τα δάση, αφού ανήκουν στο δημόσιο, είναι τσάμπα. Γιατί να τρέχεις να αγοράζεις ένα οικόπεδο αν μπορείς να εκχερσώσεις μερικά στρέμματα δάσους στη Γλυφάδα ή στη Νέα Μάκρη; Συμφέρει! Κάποια στιγμή, κάποιος καλός υπουργός θα σε νομιμοποιήσει εξάλλου (σχετική ρύθμιση ετοιμάζεται, όπως δήλωσε ο αρμόδιος Υφυπουργός για τα δάση Θ. Μωραΐτης, βέβαια μετά από τέτοιες ρυθμίσεις οι ορέξεις στις οποίες προαναφερθήκαμε όχι μόνο δεν κόβονται αλλά ανοίγουν περισσότερο).

Βέβαια οι δασικοί χάρτες εκπονούνται εδώ και πολλά χρόνια. Με διάφορες μορφές. Η προσπάθεια της δασικής υπηρεσίας ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’70 (αγέννητη ήμουν και γέρασα). Τα διάφορα συμφέροντα όμως δεν αφήνουν να οριστικοποιηθούν. Ποτέ ουσιαστικά δεν υπήρξε πολική βούληση να βάλουμε επιτέλους μια γραμμή και να οριοθετήσουμε τα δάση μας. Ωστόσο έχουν ξοδευτεί εκατοντάδες χιλιάδων ευρώ για το λόγο αυτόν. Ακόμα και τώρα, που το αρμόδιο υπουργείο (με άγνοια κινδύνου ίσως; με σκοπιμότητα να προχωρήσει στις προαναφερθείσες «οικολογικές» ρυθμίσεις νομιμοποίησης αυθαιρέτων μάλλον;), ανακοινώνει την ανάρτηση των πρώτων δασικών χαρτών, οι πιέσεις δεν σταματούν. Πιέσεις στις οποίες πρωτοστατούν άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης, γνωστοί στο πανελλήνιο για την ευαισθησία τους σε περιβαλλοντικά ζητήματα και τις αναδασωτικές τους πρωτοβουλίες στον Πεντελικό.

Ας ελπίσουμε ότι η ανάρτηση των δασικών χαρτών δεν θα έχει την τύχη της εκτός σχεδίου δόμησης στις περιοχές Natura. Και ας ευχηθούμε σύντομα να δούμε και τους δασικούς χάρτες για τον Υμηττό… και τώρα που είπα Υμηττό… εκείνο το Δασαρχείο Υμηττού τι απέγινε;

Νατάσα Βαρουχάκη

Δασολόγος

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Καύση απορριμμάτων ή Πόλεις χωρίς Σκουπίδια;


ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΜΠΡΑΗΜ*

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Η φύση δεν παράγει απορρίμματα. Στα φυσικά οικοσυστήματα, αυτό που θεωρείται απόβλητο από ένα οργανισμό, αποτελεί χρήσιμη πρώτη ύλη για κάποιον άλλο, και έτσι, τίποτα δεν χάνεται και συνεχίζεται αρμονικά ο αέναος κύκλος της ζωής.

Οι σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες διαταράσσουν αυτόν τον κύκλο με τρεις τρόπους. Πρώτον, ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει ένα ευρύ φάσμα ουσιών και υλικών που δεν υπήρχαν στη φύση ή δεν προϋπήρχαν σ’ αυτή τη μορφή. Τα πλαστικά είναι ένα καλό παράδειγμα. Ακόμη και το τυπωμένο χαρτί, είναι δύσκολο να αφομοιωθεί χωρίς παρενέργειες μέσω των φυσικών διεργασιών, αφού συνήθως περιέχει τοξικές λευκαντικές ουσίες και μελάνια με βαρέα μέταλλα.

Δεύτερον, οι ρυθμοί παραγωγής απορριμμάτων στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες ξεπερνούν τη δυνατότητα των οικοσυστημάτων να αφομοιώσουν γρήγορα τα απορρίμματα με φυσικές διεργασίες, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τεράστιων όγκων σκουπιδιών που αποτελούν πλέον ένα μείζον πρόβλημα το οποίο καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Τρίτον, αν και εξαρτώμαστε απολύτως από τη φύση για την απόληψη των πρώτων υλών που χρειαζόμαστε για την επιβίωσή μας, έχουμε διαχωρίσει τα δύο ρεύματα απόληψης και απόρριψης χρήσιμων υλικών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνουμε διπλά. Τι κάνουμε λοιπόν; Η ‘ορθοδοξία’ των ημερών επιτάσσει δύο ‘λύσεις’: το θάψιμο και το κάψιμο. Καμία από τις δύο δεν λύνει όμως το γόρδιο δεσμό των απορριμμάτων, αφού και οι δύο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του. Με άλλα λόγια, βλέπουν τα απορρίμματα σαν πρόβλημα που πρέπει να ξεφορτωθούμε και όχι σαν χρήσιμες και πολύτιμες πρώτες ύλες που πρέπει να επανενταχθούν στην αέναη ροή της ύλης που κρατά τον πλανήτη μας ζωντανό. Η ταφή των απορριμμάτων, είτε σε ανεξέλεγκτες χωματερές, είτε σε ελεγχόμενους χώρους ‘υγειονομικής ταφής’, έχει δεχθεί προ πολλού τα πυρά από πολλές πλευρές. Και δικαίως.

Η σπατάλη πρώτων υλών, η ρύπανση των υπόγειων υδροφορέων από τα τοξικά κατασταλάγματα, η πρόκληση πυρκαγιών, οι εκλύσεις τοξικών διοξινών από την εκούσια ή μη καύση των σκουπιδιών, η υποβάθμιση περιοχών, η αφόρητη δυσωδία, είναι μερικές μόνο από τις επιπτώσεις της επιλογής αυτής. Γι’ αυτό άλλωστε και οι πολίτες των περιοχών που επιλέγονται για υποδοχή απορριμμάτων προς ταφή αντιδρούν και διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση της ζωής τους. Ειδικότερα στην Ελλάδα, τα προβλήματα που θίξαμε παρουσιάζονται στον υπερθετικό βαθμό. Πάνω από χίλιες ανεξέλεγκτες χωματερές (και χιλιάδες μικρότεροι σκουπιδότοποι σε ρέματα και χέρσα γη), συνθέτουν μια εικόνα υποβάθμισης και ντροπής. Οι χωματερές αυτές αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών στη χώρα, επιβαρύνοντας την τροφική αλυσίδα και εν τέλει την υγεία όλων μας.

Ορθώς λοιπόν αποτελεί πολιτική επιλογή το κλείσιμο όλων των παράνομων και ανεξέλεγκτων χωματερών. Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα τις αντικαταστήσει. Μία από τις προτεινόμενες επιλογές είναι η καύση των απορριμμάτων με ή χωρίς απόληψη ενέργειας. Είναι όμως η επιλογή αυτή λογική; Προστατεύει το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία; Λύνει εν τέλει το πρόβλημα;

Η απάντηση είναι όχι. Η καύση απορριμμάτων (ή αλλιώς θερμική επεξεργασία) είναι ακριβή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη μέθοδος διαχείρισης, η οποία δε συμβαδίζει με τις αρχές της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης και επιπλέον δεν είναι συμβατή με άλλες ηπιότερες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση και η κομποστοποίηση. Η απόρριψη της καύσης και γενικότερα όλων των συγγενών τεχνολογιών θερμικής επεξεργασίας των απορριμμάτων (αλλά και των βιομηχανικών και νοσοκομειακών αποβλήτων) βασίζεται σε μια σειρά από ισχυρά επιχειρήματα τα οποία συνηγορούν κατά της συγκεκριμένης τεχνολογίας.

Ρύπανση

Τα εργοστάσια καύσης αποβλήτων είναι άρρηκτα δεμένα με την έκλυση διοξινών και εκατοντάδων άλλων τοξικών ουσιών. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η καύση των αποβλήτων θεωρείται η σημαντικότερη πηγή έκλυσης διοξινών, ενώ ταυτόχρονα ευθύνεται για ένα σημαντικό ποσοστό των εκλύσεων υδραργύρου στο περιβάλλον.

Ανεπαρκείς έλεγχοι – αδυναμία τήρησης των κανονισμών

Η σημερινή τεχνολογία δεν παρέχει τη δυνατότητα συνεχούς και αδιάλειπτης παρακολούθησης των συγκεντρώσεων των πιο τοξικών ρύπων. Οι όποιες μετρήσεις γίνονται, βασίζονται σε αμφίβολες μεθοδολογίες και υποβαθμίζουν το πραγματικό πρόβλημα. Ακόμη κι έτσι, τα περισσότερα εργοστάσια καύσης αποβλήτων δεν μπορούν να ανταποκριθούν στους ισχύοντες κανονισμούς για τον έλεγχο της ρύπανσης.

Η καύση ‘ανακυκλώνει’ το πρόβλημα, δεν το λύνει

Η καύση δεν εξαφανίζει τα απόβλητα και βέβαια δεν εξαλείφει τους ρύπους. Η εφαρμογή αντιρρυπαντικής τεχνολογίας έχει απλώς ως αποτέλεσμα τη μεταφορά του προβλήματος από την ατμόσφαιρα στο έδαφος και τα νερά.

Η καύση είναι με διαφορά η πιο ακριβή μέθοδος διαχείρισης των αποβλήτων

Τα σύγχρονα εργοστάσια καύσης αποτελούν πανάκριβη και συχνά απαγορευτική επιλογή, σε σχέση με εναλλακτικές μεθόδους διαχείρισης. Η υψηλή επένδυση που απαιτείται έχει οδηγήσει συχνά πολλές δημοτικές αρχές σε οικονομική κρίση και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η καύση είναι επιλογή εντάσεως κεφαλαίου και όχι εργασίας

Η καύση δημιουργεί λιγότερες θέσεις εργασίας σε σχέση με άλλες μεθόδους διαχείρισης, όπως για παράδειγμα η ανακύκλωση.

Η καύση σπαταλά ενέργεια

Μία ολοκληρωμένη ανάλυση του κύκλου ζωής της τεχνολογίας αυτής, δείχνει ότι συχνά η καύση σπαταλά περισσότερη ενέργεια απ’ αυτήν που παράγεται καίγοντας τα απόβλητα. Η ανακύκλωση αποτελεί σαφώς ορθολογικότερη επιλογή αν θέλουμε να εξοικονομήσουμε ενέργεια μέσω της διαχείρισης των απορριμμάτων.

Η καύση δεν είναι συμβατή με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και της καθαρής παραγωγής

Η καύση δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια της καθαρής παραγωγής που περιλαμβάνουν τέσσερα τουλάχιστον προαπαιτούμενα:

- υψηλό βαθμό απόδοσης και καταστροφής των τοξικών ουσιών, συνδυαζόμενο με:

- συγκράτηση όλων των παραπροϊόντων

- αναγνώριση και καταγραφή όλων των παραπροϊόντων

- απουσία ανεξέλεγκτων εκλύσεων.

Η καύση δεν είναι επίσης συμβατή με τρεις βασικές αρχές του διεθνούς περιβαλλοντικού δικαίου:

- την αρχή της πρόληψης

- την αρχή της προφύλαξης, και

- τον περιορισμό της διασυνοριακής ρύπανσης.

Η λύση: Πόλεις χωρίς σκουπίδια

Τα τελευταία χρόνια, η Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης και η Greenpeace σε συνεργασία με το WWF και το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, έχουν επεξεργαστεί και καταθέσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης των απορριμμάτων προς την Πολιτεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Κεντρικός άξονας του προτεινόμενου μοντέλου είναι η επαναχρησιμοποίηση – κομποστοποίηση – ανακύκλωση των απορριμμάτων, αντί άλλων επικίνδυνων τεχνολογιών και μεθόδων διαχείρισης, όπως η ταφή και η καύση. Η λύση αυτή είναι όχι μόνο η πλέον ρεαλιστική, αλλά και αυτή με τα περισσότερα περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά οφέλη.

Κλείνοντας, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, η οργή και ο πανικός είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι. Όπως και σε πολλά άλλα καυτά ζητήματα που ταλανίζουν τη χώρα, το ουσιαστικό είναι να θέσουμε τα σωστά ερωτήματα για να βρούμε τις σωστές απαντήσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ερώτημα αν θα πρέπει να κατασκευάσουμε εργοστάσια καύσης είναι εκ του πονηρού, μιας και προωθείται από πλασιέ εταιριών που νοιάζονται για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και όχι για τη βιωσιμότητα του πλανήτη μας. Ήδη μέσα από το νόμο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας η καύση απορριμμάτων επιδοτείται εν μέρει ως ανανεώσιμη τεχνολογία, κάτι που σημαίνει ότι πιθανόν στο μέλλον να επιβαρυνόμαστε μέσα από το τέλος ΑΠΕ για να πλουτίζουν συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί όμιλοι που επένδυσαν σε μία επικίνδυνη τεχνολογία.

Στο μόνο λογικό ερώτημα που μπορεί και οφείλει να θέσει κανείς, το ερώτημα δηλαδή ‘ποιός είναι ο πιο αποδοτικός και φιλικός προς το περιβάλλον τρόπος για να διαχειριστούμε τα σκουπίδια μας;’, η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Μείωση-Επαναχρησιμοποίηση- Ανακύκλωση. Το τρίπτυχο αυτό εγγυάται την αειφορία και είναι το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα βιώσιμο μέλλον. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τις ‘Πόλεις χωρίς σκουπίδια’ μια πραγματικότητα στα χρόνια που έρχονται. Η επιλογή είναι δική μας. B

Σημείωση

Μπορείτε να βρείτε αναλυτικά πληροφορίες για την καύση απορριμμάτων και την εναλλακτική πρόταση των περιβαλλοντικών ΜΚΟ στην ιστοσελίδα www.greenpeace.gr

* Συντονιστής Εκστρατειών

Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Ποια θα είναι η επόμενη Φουκουσίμα;

Καθώς κανείς δεν πίστευε ότι αυτό που τελικά συνέβη ήταν δυνατόν


The Guardian / του Τζον Βιντάλ

Η συνήθως ενθουσιώδης πυρηνική βιομηχανία βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Και μάλιστα τη στιγμή που ετοιμαζόταν να πανηγυρίσει τον επόμενο μήνα μαζί με τη μαζορέτα της -τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας- τη συμπλήρωση 25 χρόνων από το ατύχημα του Τσέρνομπιλ με δηλώσεις που θα χαιρέτιζαν την έλευση μιας νέας εποχής ασφάλειας και καθαρής ατομικής ενέργειας. Τη γιορτή όμως χάλασε μια σειρά καταστροφικών αλλά εξίσου αποφευκτέων ατυχημάτων, όχι σε έναν, αλλά σε τρεις αντιδραστήρες μιας από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου.

Η Φουκουσίμα δεν είναι ένα σκουριασμένο και απαρχαιωμένο εργοστάσιο σε κάποιο κράτος υπό κατάρρευση. Δεν διευθύνεται από παιδαρέλια με πλημμελή εκπαίδευση, αλλά υποτίθεται ότι αποτελεί έναν από τους ασφαλέστερους σταθμούς σε μια χώρα διάσημη για τους αυστηρούς κανόνες ασφαλείας της και τους καλύτερους μηχανικούς και τεχνικούς στον κόσμο.

Το Τσέρνομπιλ δεν εξερράγη εξαιτίας κάποιας βλάβης του αντιδραστήρα, αλλά εξαιτίας ενός ατυχούς πειράματος για να διαπιστωθεί για πόσο διάστημα θα λειτουργούσαν οι συσκευές ελέγχου αν το εργοστάσιο έμενε κλειστό για πολύ. Έτσι και στην Ιαπωνία, δεν ήταν το πυρηνικό μέρος του σταθμού εκείνο που επλήγη, αλλά η συμβατική του τεχνολογία. Οι αντλίες δεν λειτούργησαν, επειδή η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος διακόπηκε και δεν υπήρχε κάποιο εφεδρικό σύστημα υποστήριξης καθώς κανείς δεν πίστευε ότι αυτό που τελικά συνέβη ήταν δυνατόν.

Παρ' ότι η Ιαπωνία είχε προειδοποιηθεί πολλές φορές ότι η πιο επικίνδυνη τοποθεσία για την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων ήταν οι ακτές της, κανείς δεν έλαβε υπόψη τις διπλά καταστροφικές επιπτώσεις ενός τσουνάμι και ενός σεισμού στη συμβατική τεχνολογία. Είναι εύκολο να είναι κανείς σοφός ύστερα από μια καταστροφή, αλλά οι αυριανές έρευνες οπωσδήποτε θα δείξουν ότι το ατύχημα δεν προκλήθηκε από κάποια απρόβλεπτη φυσική καταστροφή αλλά από μια σειρά εσφαλμένες ανθρώπινες αποφάσεις.

Το ερώτημα σήμερα είναι αν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί την πυρηνική βιομηχανία οπουδήποτε στον κόσμο. Αν επρόκειτο για μια ανώνυμη εταιρεία, οι μέτοχοί της θα την είχαν εγκαταλείψει εδώ και πολλά χρόνια. Μέσα σε μία μόλις γενιά, σκότωσε, σακάτεψε και κατέστρεψε τις ζωές πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ άπλωσε τα απόβλητά της σε εκατομμύρια στρέμματα γης.

Και όλο αυτό το διάστημα, λάμβανε επιδοτήσεις ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων, χωρίς να υπολογίσει κανείς τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που θα απαιτηθούν για να αντιμετωπιστούν τα ατυχήματα που προκάλεσε ή τα απόβλητα που δημιούργησε. Είχε τρεις καταστροφικές αποτυχίες μέσα σε 25 χρόνια και δεκάδες άλλα παρ' ολίγον ατυχήματα. Τα έργα της συγκαλύφτηκαν με ψεύδη, μυστικότητα και αδιαφάνεια.

Δυστυχώς, το μέλλον προβάλλει ακόμα χειρότερο. Ο κόσμος διαθέτει μια γενιά αντιδραστήρων που φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και οι πολιτικοί ηγέτες θα δεχτούν τεράστιες πιέσεις να παρατείνουν τη λειτουργία τους πέρα από τα όρια των σχεδιαστών. Σχεδιάζουμε να διπλασιάσουμε την παγκόσμια παροχή ηλεκτρικού ρεύματος από πυρηνικά εργοστάσια μέσα στην επόμενη 20ετία χωρίς να διαθέτουμε πεπειραμένους μηχανικούς για να διευθύνουν τα όλο και μεγαλύτερα εργοστάσια. Έχουμε ιδιωτικές εταιρείες που λανσάρουν νέες εγκαταστάσεις, οι οποίες είναι, υποτίθεται, ασφαλέστερες χωρίς να έχει αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Και έχουμε 10 νέες χώρες που σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν την πυρηνική ενέργεια μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια.

Και υπάρχουν ακόμη χειρότερα νέα. Περισσότεροι από 100 πυρηνικοί αντιδραστήρες σε όλο τον κόσμο βρίσκονται σε περιοχές υψηλής σεισμικής δραστηριότητας και πολλοί από τους 350 νέους σταθμούς σχεδιάζονται για την εξαιρετικά ευμετάβλητη περιοχή του Ειρηνικού, όπου οι σεισμοί, τα τσουνάμι και άλλοι φυσικοί κίνδυνοι είναι στην ημερήσια διάταξη. Ακόμη δεν έχουμε βρει τον τρόπο να αποθηκεύουμε με ασφάλεια τα πυρηνικά απόβλητα και γνωρίζουμε τώρα ότι δεν μπορούμε να προστατέψουμε τους σταθμούς από κάθε ενδεχόμενο.

Αυτό που δεν μπορούν να αποδεχτούν οι κυβερνήσεις και η πυρηνική βιομηχανία είναι δύο αμετάβλητοι νόμοι της ζωής -τον νόμο του Μέρφι και τον νόμο των αθέλητων επιπτώσεων. Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει τελικά στραβά. Και μπορεί να είναι πιθανό να ανιχνεύσει κανείς τις τεχνολογικές αδυναμίες, αλλά είναι αδύνατον να προβλέψει τους αστάθμητους παράγοντες.

Την επόμενη φορά, η καταστροφή μπορεί να μην έχει σχέση με σεισμό ή τσουνάμι, αλλά να οφείλεται στην τρομοκρατία, την κλιματική αλλαγή, ένα μοιραίο μηχανικό λάθος σε κάποιο ανώνυμο έργο, τη διάδοση του πλουτωνίου ή έναν παράφρονα διευθυντή εργοστασίου. Αν δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση από την πυρηνική ενέργεια για να ανάψουμε μια λάμπα ή για να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τότε θα μπορούσαμε να συγχωρήσουμε την πυρηνική βιομηχανία και τις κυβερνήσεις μας. Όταν όμως το διακύβευμα είναι τόσο σημαντικό, η κλίμακα τόσο μεγάλη και διαθέτουμε 100 άλλους ασφαλείς τρόπους, μοιάζει καθαρή τρέλα να συνεχίζουμε σε αυτόν τον δρόμο.




Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

ΣτΕ: Νόμιμο το Π.Δ. για την προστασία του Υμηττού


Νόμιμο κρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας το προεδρικό διάταγμα για την προστασία του ορεινού όγκου του Υμηττού και των πεδινών και ημιορεινών περιοχών του. Το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο ωστόσο ζήτησαν την επαναδιατύπωση της διάταξης για το "δάσος κεραιών" στο βουνό προκειμένου η επιλογή της θέσης του να γίνει με γνώμονα την περιβαλλοντική νομοθεσία και τη νομοθεσία περί τηλεπικοινωνιών.

Το Ε' τμήμα του ΣτΕ με την υπ' αριθμόν 24/2011 γνωμοδότησή του έκρινε νόμιμες τις διατάξεις με τις οποίες αυξάνεται από 76.000 σε 93.000 στρέμματα η Α' ζώνη προστασίας του βουνού, η οποία πλέον θα καταλαμβάνει το 88,5% του ορεινού όγκου και στην οποία θα απαγορεύεται κάθε είδους δόμηση, εκτός από επισκευές και αναστηλώσεις στα υφιστάμενα νόμιμα κτίσματα, αλλά όχι και επεκτάσεις.

Στη Β' ζώνη επιτρέπεται η ανέγερση γεωργικών αποθηκών, εκπαιδευτηρίων και υπαίθριων χώρων αναψυχής, πολιτισμού και αθλητισμού, για τα οποία ελάχιστο εμβαδόν αρτιότητας καθορίζονται τα 40 στρέμματα με μέγιστο ποσοστό κάλυψης 15%. Σημειώνεται ότι στον Υμηττό με βάση το Π.Δ. θα παραμείνουν όλα τα νόμιμα κτήρια (εκπαιδευτήρια, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, άσυλα, εκκλησίες, χώροι αναψυχής και αθλητισμού και κατοικίες) χωρίς καμία δυνατότητα επέκτασης, παρά μόνο επισκευής.

Η Γ' ζώνη ορίζεται ως αρχαιολογικής προστασίας στην οποία επιτρέπεται μόνο η γεωργική χρήση και ανέγερση αποθηκών μέχρι 30 τ.μ., στη Δ' ζώνη προβλέπεται το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή και το Μητροπολιτικό Πάρκο Ιλισίων, ενώ στην Ε' ζώνη επιτρέπεται μόνο η λειτουργία των υφιστάμενων κοιμητηρίων, τα οποία πλέον νομιμοποιούνται.

Σύμφωνα με το Π.Δ. τέλος, οι υφιστάμενες βιομηχανίες, βιοτεχνίες και οι εγκαταστάσεις παραγωγής, αποθήκευσης και εμπορίας υλικών πρέπει να μετεγκατασταθούν εντός πέντε ετών, ενώ όλα τα λατομεία χαρακτηρίζονται "ανενεργά" και οφείλουν να αποκαταστήσουν το φυσικό περιβάλλον εντός τριετίας.

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Η Κερατέα αφορμή για διορθώσεις...


Τα ερωτήματα για τη διαχείριση των σκουπιδιών πρέπει να ξεκινούν πολύ πριν από το «πού». Πρέπει να αποφασίσουμε, πρώτα απ’ όλα, πόσα σκουπίδια παράγουμε, σαν κοινωνία, και κατόπιν πώς διαχωρίζουμε τα ανακυκλώσιμα, πώς επεξεργαζόμαστε τα υπολείμματα με τρόπους φιλικούς προς το περιβάλλον


Του Νίκου Ξυδάκη

Η μόνιμη στάθμευση δυνάμεων ΜΑΤ στην ήσυχη πολίχνη της Κερατέας και οι διαρκείς αψιμαχίες των μικροαστών νοικοκυραίων με τις δυνάμεις τάξης, επί τουλάχιστον δύο μήνες, θα πρέπει να μας προβληματίσει. Οι κάτοικοι εναντιώνονται στην εγκατάσταση παναττικού ΧΥΤΑ στην περιοχή Οβριοκάστρου. Λένε: «Οχι στην αυλή μου τα σκουπίδια σας». Το ίδιο λένε και οι κάτοικοι του Γραμματικού. Το ίδιο είπαν και οι κάτοικοι του Πολυδενδρίου, της Μάντρας, του Κορωπίου, όπου είχαν χωροθετηθεί ΧΥΤΑ και εγκαταλείφθηκαν κατόπιν ποικίλων παρεμβάσεων.

Μα πού θα πάνε τα σκουπίδια της Αττικής; (Και της Πελοποννήσου, εν μέρει, που έρχονται στην Αττική!) Κάπου πρέπει να πάνε. Πράγματι. Αλλά τα ερωτήματα για τη διαχείριση των σκουπιδιών πρέπει να ξεκινούν πολύ πριν από το «πού». Πρέπει να αποφασίσουμε, πρώτα απ’ όλα, πόσα σκουπίδια παράγουμε, σαν κοινωνία, και κατόπιν πώς διαχωρίζουμε τα ανακυκλώσιμα, πώς επεξεργαζόμαστε τα υπολείμματα με τρόπους φιλικούς προς το περιβάλλον. Πολλά περιέχονται στις οδηγίες της Ε.Ε., τις οποίες υποχρεωνόμαστε να ακολουθήσουμε. Και προς αυτή την κατεύθυνση, θεωρητικά, κινήθηκε το Περιφερειακό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων, που ξεκίνησε ήδη από το 2002-03. Ωστόσο, καθώς φαίνεται από τις μεγάλες καθυστερήσεις, τις σφοδρές αντιδράσεις και τη διαρκή δυσπραγία των μεγάλων αστικών κέντρων, το Περιφερειακό Σχέδιο, που προβλέπει μέγα πλήθος ΧΥΤΑ και εγκαταστάσεων διαχείρισης, δεν περπάτησε και δεν περπατάει. Κάτι έχει σχεδιαστεί λάθος, πολύ πιθανόν η αβασάνιστη επιλογή μιας μοναδικής μεθόδου επεξεργασίας, της βιολογικής ξήρανσης, η οποία φαίνεται να έχει υψηλό οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος, και απαιτεί ίδρυση μεγάλων ρυπογόνων μονάδων.

Η διάχυση της ευθύνης εφαρμογής σε τοπικούς φορείς καθιστά δύσκολη την αλλαγή του δαπανηρού Σχεδίου: κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να αναθεωρήσει τις επιλογές του παρελθόντος, υπό το φως των σημερινών δυσχερών δεδομένων. Παρά ταύτα, έχουν ακουστεί πολλές άλλες εναλλακτικές μέθοδοι, δοκιμασμένες διεθνώς, πολύ φθηνότερες σε κόστος, πολύ φιλικότερες στο περιβάλλον και στους τόπους υποδοχής, που δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας και ευκαιρίες επιχειρείν. Με αξιοποίηση λ.χ. των λιγνιτωρυχείων και των εγκαταλειμμένων λατομείων, τόπων τυπικά νεκρών, για απόθεση-επεξεργασία πάσης φύσεως απορριμμάτων. Γιατί έχουν απορριφθεί τέτοιες λύσεις, που δεν πλήττουν ζωντανές περιοχές;

Η κρίση μάς αναγκάζει να σκεφτούμε πιο βαθιά και καίρια. Τα προ δεκαετίας σχέδια, των εποχών παχιών αγελάδων, πιθανόν είναι ξεπερασμένα και αλυσιτελή σήμερα, με δυσανάλογο κόστος, οικονομικό, περιβαλλοντικό, κοινωνικό. Οπως σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου, απαιτείται τόλμη και καινοτομία, ιδίως τώρα, έτσι και στη διαχείριση των απορριμμάτων: οι υπουργοί Εσωτερικών και Περιβάλλοντος οφείλουν να επανεξετάσουν το παλαιό Σχέδιο και να δράσουν ριζοσπαστικά και θαρραλέα για το κοινό όφελος. Το αδιέξοδο της Κερατέας ίσως προσφέρει την αφορμή για σωτήριες διορθώσεις.

Πηγή: Καθημερινή

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Ποδηλατόδρομοι στρωμένοι με ηλιακούς συλλέκτες στην Ολλανδία


Ηλιακοί συλλέκτες θα τοποθετηθούν στους ποδηλατόδρομους της ολλανδικής πόλης Κρόμενι σε περίπου ένα χρόνο. Το σύστημα ονομάζεται SolaRoad και αποτελείται από τσιμεντένιες πλάκες με ενσωματωμένα ηλιακά κύτταρα κρυσταλλικού πυριτίου, οι οποίες θα καλύπτονται από ανθεκτικό γυαλί πάχους περίπου ενός εκατοστού.

Οι συλλέκτες είναι ενσωματωμένοι «σε μια παχιά επιφάνεια που μοιάζει με γυαλί, αλλά δεν θα γλιστράει και θα είναι ανθεκτική ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες» διευκρινίζει τοπικός αξιωματούχος.

Οι αρχές της Ολλανδίας και τα ινστιτούτα που συνεργάζονται για την υλοποίηση του σχεδίου εκτιμούν ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας θα αγγίζει τις 50 kWh ανά τετραγωνικό μέτρο το χρόνο, ενώ ευελπιστούν ότι θα μπορεί κατά τη διάρκεια της ημέρας να αποθηκεύεται επί τόπου για να διοχευτεύεται τη νύχτα. Στόχος είναι η ενέργεια αυτή να τροφοδοτεί τα φανάρια, τα φώτα των δρόμων κατοικημένων περιοχών, σπίτια ή ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκίνητα στο μέλλον.

Αν πετύχει το πείραμα στην πόλη Κρόμενι είναι πολύ πιθανό το σύστημα SolaRoad να επεκταθεί σε ολόκληρη τη χώρα, που διαθέτει ένα οδικό δίκτυο συνολικού μήκους 137.000 χιλιομέτρων.

πηγή tvxs και econews.gr

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Στη λαιμητόμο οι δημόσιες συγκοινωνίες τις Αττικής: Γιατί το περιβαλλοντικό κίνημα πρέπει να τις υπερασπιστεί


αφίσες σαν κι αυτή θα μπουν σε "μουσείο"...

Άρθρο της Ελένης Μήτσου
για το GreenAttack

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) επιτελούν κοινωνικό έργο. Χρησιμοποιούνται κυρίως από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, ενώ σε σχέση με τα ΙΧ, βελτιώνουν το σύνολο των μετακινήσεων σε μια πόλη και είναι, έτσι, εξαιρετικά «φιλικά» προς το περιβάλλον. Γι’ αυτό, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, τα ΜΜΜ θεωρούνται ένα αγαθό το οποίο πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμο στους πολίτες (άρα και το εισιτήριό τους πρέπει να είναι φθηνό) και επιδοτούνται από το κράτος σε ποσοστό 60% κατά μέσο όρο.


Πώς δημιουργήθηκε το έλλειμμα των 2,3 δις ευρώ του ΟΑΣΑ...

Στο Λεκανοπέδιο της Αττικής υποτίθεται πως οι δημόσιες συγκοινωνίες επιδοτούνται σε ποσοστό 70%. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις των δυο τελευταίων δεκαετιών κατέβαλλαν στον ΟΑΣΑ (λεωφορεία, τρόλεϊ και ηλεκτρικό σιδηρόδρομο) μόλις το 1/3 της επιδότησης (σήμερα έχει μειωθεί ακόμα περισσότερο και συγκεκριμένα στο 1/5). Για τα υπόλοιπα 2/3 έστελναν τον ΟΑΣΑ να... δανειστεί από τράπεζες (ελληνικές και ξένες) με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Αυτό σήμαινε ταυτόχρονα κέρδη για τις τράπεζες και συσσώρευση χρεών για το Δημόσιο.

Από την μια λοιπόν οι τόκοι των δανείων του ΟΑΣΑ «έτρεχαν» και από την άλλη, μια σειρά υπουργεία που υπέγραφαν συμβάσεις για τη δωρεάν ή με έκπτωση μετακίνηση ειδικών κοινωνικών ομάδων (π.χ. φοιτητές, πολύτεκνοι, στρατιώτες κοκ) σπάνια κατέβαλλαν το αντίτιμο ή τη διαφορά που προέκυπτε από το ισχύον εισιτήριο - παρόλο που σύμφωνα με το νόμο 2669/98 υποχρεούνταν να το κάνουν. Κάπως έτσι, σήμερα τα χρέη εφτά υπουργείων προς τον ΟΑΣΑ ανέρχονται στο μισό δις ευρώ (500.000.000 €) ενώ το συνολικό έλλειμμα του οργανισμού φτάνει τα 2,3 δις ευρώ!

Την ίδια στιγμή, η πολιτική των επιδοτήσεων προς τους ιδιώτες ήταν εντελώς διαφορετική! Για παράδειγμα, οι ιδιωτικές συγκοινωνίες της Θεσσαλονίκης, ή οι εφοπλιστές που εκτελούν τα δρομολόγια των άγονων γραμμών – και μάλιστα με σαπιοκάραβα τύπου «Ρομίλντα» και δυσανάλογα ακριβά εισιτήρια – δεν είδαν ποτέ τις επιδοτήσεις τους να περικόπτονται!

Το αποτέλεσμα ήταν ο ιδιωτικός τομέας να «λειτουργεί» και να βγάζει κέρδη, ενώ ο δημόσιος, ως συνήθως, να χαρακτηρίζεται «προβληματικός»...

... και ποιος θα το πληρώσει

Τα χρέη που συσσώρευσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στις δημόσιες συγκοινωνίες καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα εμείς – οι επιβάτες και οι εργαζόμενοι σ’ αυτές. Κι’ αυτό γιατί η «εξυγίανση» των δημόσιων συγκοινωνιών, που σχεδιάζει η κυβέρνηση περιλαμβάνει:

- Μείωση της επιδότησης των δημόσιων συγκοινωνιών από το 70% στο 50%. Ωστόσο το ύψος της επιδότησης των διαφόρων μέσων μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) δεν θα είναι εγγυημένο, αλλά θα καθορίζεται κάθε χρόνο μετά από αξιολόγηση που θα περιλαμβάνει κριτήρια όπως τακτικότητα δρομολογίων, ποιότητα μετακίνησης κ.α. Στην πραγματικότητα, τα προβλήματα που θα παρουσιάζουν οι δημόσιες συγκοινωνίες και για τα οποία σε τελική ανάλυση θα ευθύνεται η κυβέρνηση και τα ΔΣ που διορίζει σε αυτές, θα χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την περαιτέρω μείωση της επιδότησής τους. Η αξιολόγηση του παρεχόμενου μεταφορικού έργου είναι βέβαια απαραίτητη, ωστόσο αυτή θα πρέπει να γίνεται από τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ – που ξέρουν τα προβλήματα καλύτερα από οποιοδήποτε άλλον – σε συνεργασία με το επιβατικό κοινό - π.χ. μέσω ερωτηματολογίων και ανοιχτών συνελεύσεων. Την ίδια στιγμή, τα όποια προβλήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με «ποινές» (δηλαδή περικοπές στη χρηματοδότηση), αλλά με βελτίωση του σχεδιασμού και όταν χρειάζεται με ενίσχυση της χρηματοδότησης.

- Αύξηση της τιμής του εισιτηρίου. Το ενιαίο εισιτήριο αναμένεται από 1 ευρώ που είναι σήμερα να φτάσει σύντομα τα 2 ευρώ, ενώ ο έλεγχός τους θα δοθεί σε ιδιωτική εταιρία. Όσο για την περίπτωση που οι αστικές συγκοινωνίες ιδιωτικοποιηθούν σε ποσοστό 49% όπως σχεδιάζει η κυβέρνηση (βλ. συνέχεια) το ύψος του εισιτηρίου μπορεί να αυξηθεί ακόμα περισσότερο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η ίδια διαδρομή που με τις αστικές συγκοινωνίες κοστίζει 1 ευρώ, με τα ιδιωτικά ΚΤΕΛ το κόστος ανέρχεται στα 3,8 ευρώ.

- Μείωση του αριθμού των εργαζομένων μέσω μετατάξεων, «εθελούσιων εξόδων» και μη ανανέωση συμβάσεων, γεγονός που αναμφισβήτητα θα θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο την ποιότητα αλλά και την ασφάλεια των δημόσιων συγκοινωνιών. Ήδη οι ελλείψεις οδηγών και τεχνικών (μόνο στην ΕΘΕΛ λείπουν 1200 οδηγοί και 200 τεχνικοί) αναγκάζουν τους εργαζόμενους να κάνουν συχνά έως και 4 ώρες υπερωρίες την ημέρα και να χάνουν τα ρεπό τους (τα οποία μετρούν ως υπερεργασία). Να σημειώσουμε εδώ πως όταν η κυβέρνηση μιλά για τους «παχυλούς» μισθούς των εργαζομένων στις δημόσιες συγκοινωνίες, ποτέ δεν αναφέρει τις ατέλειωτες ώρες υπερωριών και υπερεργασιών...

- Μείωση των μισθών των εργαζομένων, κατ’ αρχήν με περικοπές επιδομάτων και υπερωριών. Στη συνέχεια μέσω της συγχώνευσης των διάφορων συγκοινωνιακών ΔΕΚΟ (ο ΗΣΑΠ θα συγχωνευτεί με το μετρό και το τραμ και η ΕΘΕΛ με τον ΗΛΠΑΠ) οι μισθοί των εργαζομένων θα εξισωθούν... προς τα κάτω! Όσο για τους νεοπροσλαμβανόμενους, αυτοί θα υπόκεινται σε διαφορετικό, εργασιακό καθεστώς!

- Αραίωση και περικοπή δρομολογίων με χαμηλή επιβατική κίνηση, πράγμα που σημαίνει ότι τις ώρες που τα ΜΜΜ δεν είναι «φίσκα», τα δρομολόγια θα αραιώσουν (και ο κόσμος θα περιμένει ατέλειωτες ώρες στις στάσεις) και την ίδια στιγμή οι κάτοικοι των αραιοκατοικημένων περιοχών, στις οποίες η επιβατική κίνηση είναι μόνιμα χαμηλή, θα απομονωθούν ακόμα περισσότερο από το κέντρο της πόλης.

Στο τέλος του δρόμου... ιδιωτικοποίηση!

Όλα τα παραπάνω μέτρα, αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για να γίνουν οι δημόσιες συγκοινωνίες ελκυστικές και κερδοφόρες για το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η μόνη προϋπόθεση που λείπει μέχρι στιγμής, είναι η ανάληψη των χρεών του ΟΑΣΑ από το Δημόσιο (όπως έγινε και το 1991-1993 επί κυβέρνησης ΝΔ, πριν ο Μητσοτάκης ξεπουλήσει τα μπλε λεωφορεία). Η κυβέρνηση όμως δεν χάνει χρόνο... έχει ήδη ξεκινήσει τη συζήτηση για την ανάληψη των χρεών του ΟΑΣΑ από το Δημόσιο, έτσι ώστε στη συνέχεια να μπορεί να πουλήσει το 49% των μετοχών των δημόσιων συγκοινωνιών σε ιδιωτικές εταιρίες.

Η σημασία των μέσων μαζικής μεταφοράς για το περιβάλλον

Στο Λεκανοπέδιο της Αττικής γίνονται καθημερινά 9 εκ. μετακινήσεις. Από αυτές τα 3 εκ. γίνονται με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) και τα άλλα 6εκ. με ΙΧ, δίκυκλα, κ.α.

Από τα ΙΧ προέρχεται και το 60-70% της ατμοσφαιρικής ρύπανσης της Αττικής (οι υπόλοιπες βασικές πηγές είναι οι κεντρικές θερμάνσεις και οι βιομηχανικές δραστηριότητες).

Η ατμοσφαιρική ρύπανση, η οποία πλέον «χτυπάει κόκκινο» - ξεπερνώντας πολλές μέρες το χρόνο ακόμα και τα θεσπισμένα όρια «ασφαλείας» - τόσο στο κέντρο της Αθήνας όσο και στα προάστια, παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο σε πολλά από τα δεινά της καθημερινότητάς μας. Από τους πονοκεφάλους, τις ζαλάδες και το αίσθημα κόπωσης, μέχρι τα αναπνευστικά προβλήματα, τις καρδιοαγγειακές παθήσεις και τις διάφορες μορφές καρκίνου (βλ. παρακάτω).

Το συνολικό βραχυχρόνιο κόστος της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην υγεία των κατοίκων της χώρας μας ανέρχεται σε 1,6 δις ευρώ, ενώ το μακροχρόνιο κόστος σε 6,15 δις ευρώ. Πρόκειται για χρήματα που δαπανούνται από τα δημόσια ταμεία και τις τσέπες μας για την αντιμετώπιση των ασθενειών που προκαλεί ή εντείνει η ατμοσφαιρική ρύπανση.

Την ίδια στιγμή η πληθώρα των ΙΧ στους δρόμους το καλοκαίρι, προκαλεί θερμική ρύπανση – ιδίως με την χρήση των κλιματιστικών τους - αυξάνοντας ακόμα περισσότερο την αφόρητη συχνά θερμοκρασία του λεκανοπεδίου.

Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους ρύπους της Αθήνας που εκπέμπονται από τα βενζινοκίνητα ΙΧ και οι συνέπειές τους στην υγεία μας

Το Μονοξείδιο του Άνθρακα (CΟ) σε υψηλές συγκεντρώσεις προκαλεί...

... παρακωλύει την οξυγόνωση του αίματος,

... ζαλάδες, πονοκεφάλους, κόπωση, τάση για εμετό, αδυναμία συγκέντρωσης κ.α.,

... προβλήματα στο καρδιαγγειακό και στο νευρικό σύστημα.

«1 ώρα τζόκινγκ σε περιοχές όπου υπάρχει αυξημένη κίνηση ΙΧ ισοδυναμεί με κάπνισμα 20 τσιγάρων, όσον αφορά μόνο το CO»
www.apollonrunnersclub.gr/articles/89.shtm

Το Διοξείδιο του Αζώτου (NO2) σε υψηλές συγκεντρώσεις...

... παρακωλύει την οξυγόνωση του αίματος,

... αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα,

... προκαλεί από αναπνευστικά προβλήματα και κρίσεις άσθματος μέχρι ίνωση και εμφύσημα (ιδιαίτερα στα παιδιά).

«Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10 μm αύξησης της συγκέντρωσης του διοξειδίου του αζώτου, οι θάνατοι αυξάνονται κατά 0,3%»
Τα Νέα 25-26/4/2008

Το Διοξείδιο του Θείου (SO2), ένα από τα βασικά συστατικά του νέφους και της όξινης βροχής, ακόμα και σε μέτριες συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει...

... ναυτία και πονοκεφάλους,

... απώλεια της όσφρησης,

... βλάβες στο νευρικό σύστημα,

... αύξηση του κινδύνου εμφάνισης ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος,

... χειροτέρευση υπαρχόντων καρδιακών και αναπνευστικών προβλημάτων.

Το Όζον (Ο3), (το οποίο δημιουργείται δευτερευόντως με φωτοχημικές αντιδράσεις στην ατμόσφαιρα από πρωτογενείς ρύπους που στην Αθήνα εκπέμπονται κυρίως από τα οχήματα) σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα κατώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας ...

... προκαλεί από βήχα, αίσθημα ξηρότητας στο λαιμό και δυσφορία, μέχρι αναπνευστικά προβλήματα, φλεγμονή στους πνεύμονες και άσθμα,

... συμβάλει στις διεργασίες που προκαλούν καρκίνο του αναπνευστικού συστήματος.

«Όσο μεγαλύτερες είναι οι συγκεντρώσεις O3 και CO στην ατμόσφαιρα, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να γεννηθούν παιδιά με καρδιακές ανωμαλίες, καθώς οι ρύποι αυτοί μπορούν να προκαλέσουν βλάβες στα έμβρυα»
“Urban air pollution linked to birth defects for first time”, University of California Los Angeles, 31/12/2001.

Τα Αιωρούμενα Σωματίδια (PM), είναι υλικά σε στερεή ή υγρή μορφή που μπορούν λόγω του μικροσκοπικού τους μεγέθους να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Οι επιδράσεις τους εξαρτώνται από τη χημική τους σύσταση, ωστόσο σε γενικές γραμμές, τα αιωρούμενα σωματίδια σε μεγάλες συγκεντρώσεις...

... «σφηνώνουν» στους πνεύμονες προκαλώντας αναπνευστικά προβλήματα και ασθένειες,

... απορροφούνται στην κυκλοφορία του αίματος και έτσι μεταφέρονται σε άλλα όργανα και μέρη του σώματος.

Αν σε αυτά τα σωματίδια υπάρχουν τοξικές ουσίες (π.χ. μόλυβδος), τότε μπορούν να ασκήσουν τοξικές επιδράσεις σε ζωτικά όργανα (π.χ. πνεύμονες, νεφρά, συκώτι, θυρεοειδής κ.α.) προκαλώντας μέχρι και καρκίνο.

«Τις μέρες με υψηλές συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων οι θάνατοι αυξάνονται από 0,5% έως και 1%»
Τα Νέα 25-26/4/2008

Για να μειωθεί η ατμοσφαιρική ρύπανση της Αττικής απαιτείται...

... η προστασία των περιαστικών δασών και η δημιουργία μεγάλων πάρκων υψηλού πρασίνου μέσα στην πόλη, καθώς τα φύλλα των φυτών έχουν την ιδιότητα να «φιλτράρουν» και να συγκρατούν ένα σημαντικό ποσοστό των ρύπων.

... η μείωση της χρήσης των ΙΧ και η αύξηση της χρήσης των ΜΜΜ, τα οποία εξυπηρετούν ασύγκριτα περισσότερους ανθρώπους ανά διαδρομή, με αποτέλεσμα να εκπέμπονται λιγότεροι ρύποι.

Για να προτιμήσει όμως ο κόσμος σήμερα τη χρήση των ΜΜΜ πρέπει να πληρούν κάποιες βασικές προϋποθέσεις:

- το κόστος της μετακίνησης με τα ΜΜΜ να είναι φτηνό (πολύ φθηνότερο από αυτό των ΙΧ και των δικύκλων).

- το δίκτυο των ΜΜΜ να εξυπηρετεί όλες τις περιοχές της Αττικής.

- τα δρομολόγια να είναι συχνά και να υπάρχει επαρκής κάλυψη των νυχτερινών ωρών.

- η μετακίνηση να είναι άνετη (να μην στοιβάζεται ο κόσμος σαν τις σαρδέλες και να υπάρχει κλιματισμός) και γρήγορη (να συμφέρει δηλαδή χρονικά να χρησιμοποιήσεις π.χ. το μετρό αντί του ΙΧ).

Καμιά ιδιωτική εταιρεία όμως δεν πρόκειται να δημιουργήσει ΜΜΜ τα οποία να πληρούν όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις, αφού οι ιδιωτικές εταιρείες λειτουργούν με γνώμονα τα κέρδη, ή καλύτερα τα υπερκέρδη. Γι’ αυτό τα ΜΜΜ πρέπει κατ’ αρχήν να παραμείνουν δημόσια και κατά δεύτερον να αυξηθεί η χρηματοδότηση προς αυτά έτσι ώστε να πληρούν όλα τα κριτήρια που θα στρέψουν τον κόσμο προς αυτά και θα τον απομακρύνουν από την επιλογή των προσωπικών μέσων μετακίνησης. Η χρηματοδότηση στα ΜΜΜ πρέπει όμως να αυξηθεί και για έναν επιπλέον λόγο: Για να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις ώστε τα ΜΜΜ να κινούνται με ενέργεια φιλική προς το περιβάλλον. Η τεχνολογία για την κίνηση ΜΜΜ με καύσιμο το υδρογόνο και την ηλιακή ενέργεια είναι διαθέσιμη. Το μόνο που λείπει είναι η πολιτική βούληση. Το πόσο ακριβά πληρώνουμε αυτή την έλλειψη πολιτικής βούλησης αποκαλύπτουν όλες οι έρευνες που δείχνουν τους χιλιάδες θανάτους που οφείλονται κάθε χρόνο στην ατμοσφαιρική ρύπανση στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας.

Διεκδικούμε:

- Να τερματιστεί η πολιτική ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών αγαθών.

- Δραστική αύξηση της κρατικής επιδότησης στις δημόσιες συγκοινωνίες για να μπορέσουν να εκπληρώσουν τον κοινωνικό τους ρόλο. Σε πρώτη φάση η μετακίνηση τις πρωϊνές ώρες να είναι δωρεάν (όπως στα πρώτα χρόνια της δεκ του ‘80) ενώ τις απογευματινές το εισιτήριο να είναι πολύ φθηνό, με τελικό στόχο τη δωρεάν χρήση και μετακίνηση.

- Ενιαίο και 100% Δημόσιο Φορέα Αστικών συγκοινωνιών, η διαχείριση και ο έλεγχος του οποίου να περάσει στους εργαζόμενους και την κοινωνία, μέσα από εκλεγμένους εκπροσώπους και ανακλητές επιτροπές αντί των κομματικά διορισμένων ΔΣ, σε συνθήκες πλήρους διαφάνειας.

- Κάλυψη όλων των κενών θέσεων στις δημόσιες συγκοινωνίες. Καμία περικοπή στο εισόδημα των εργαζομένων σε αυτές.

- Επέκταση του δικτύου των δημόσιων συγκοινωνιών – με έμφαση στα μέσα σταθερής τροχιάς - αύξηση της τακτικότητας των δρομολογίων όπου χρειάζεται και επαρκή νυκτερινά δρομολόγια. Αυτά τα μέτρα, σε συνδυασμό με φθηνά εισιτήρια θα οδηγήσουν σταδιακά τους κατοίκους του Λεκανοπεδίου να προτιμήσουν τη χρήση των αστικών συγκοινωνιών από τα ΙΧ.

- Σταδιακή αντικατάσταση των συμβατικών κινητήρων στις δημόσιες συγκοινωνίες, με κινητήρες που χρησιμοποιούν ενέργεια φιλική προς το περιβάλλον όπως το υδρογόνο ή η ηλιακή ενέργεια.

Τα σχέδια της κυβέρνησης για τις δημόσιες συγκοινωνίες της Αττικής δεν θα πλήξουν μόνο τους εργαζόμενους σε αυτές, αλλά όλους μας. Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα τους, να υπερασπιστούμε δημόσια τους εργαζόμενους σε αυτές απέναντι στην εκστρατεία λασπολογίας που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση εναντίον τους, καθώς και στηρίζοντας και συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις τους.



Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Ο ΥΜΗΤΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Βρισκόμαστε στις παραμονές δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Δυστυχώς διαπιστώνουμε ότι οι μεγάλες, ιδίως, παρατάξεις προτιμούν τον εύκολο δρόμο της εντυπωσιοθηρίας από τον ουσιαστικό και εποικοδομητικό διάλογο για τα θέματα του δήμου, και ειδικά για αυτά του Υμηττού. Κι όμως η γνώμη των πολιτών είναι πλέον αρκετά ώριμη ώστε να αντιλαμβάνονται ότι παρά την επικοινωνιακή προβολή του έργου και τις υποσχέσεις απερχομένων και υποψήφιων τοπικών αρχών, ο Υμηττός και οι ελεύθεροι χώροι στο Βύρωνα συνεχίζουν να δέχονται πλήθος απειλές:

Ø Η επέκταση της Αττικής Οδού, δηλαδή η νέα Περιφερειακή Υμηττού πρόκειται να εξαγγελθεί από τον υπουργό Υποδομών. Έστω και μειωμένο κατά 37 χιλιόμετρα και χωρίς να περιλαμβάνει σήραγγα από το Βύρωνα προς τα Μεσόγεια, το σχεδιαζόμενο έργο δεν παύει να υπονομεύει την ισορροπία του ευαίσθητου φυσικού οικοσυστήματος του βουνού. Επίσης, είναι σίγουρο το ότι θα έχει πιο πολύ αρνητικές επιπτώσεις στο κυκλοφοριακό πρόβλημα του Βύρωνα και όλων των όμορων με το βουνό δήμων. Παρά τις διακηρύξεις Υπουργείων και ΟΡΣΑ για αποθάρρυνση της χρήσης του ΙΧ και ενίσχυση των μέσων σταθερής τροχιάς, ο γενικότερος σχεδιασμός δεν μοιάζει τελικά να υπηρετεί αυτή την κατεύθυνση.

Ø Η δημοπράτηση κλειστού κολυμβητηρίου σε περιοχή που είναι χαρακτηρισμένη ως προστατευόμενη περιοχή του Υμηττού (Β’ ζώνη με το υπάρχον Προεδρικό Διάταγμα, Α’ ζώνη με το προτεινόμενο) από τον Δήμο Βύρωνα ανάμεσα στο κλειστό γήπεδο και το στάδιο, στην περιοχή του νεκροταφείου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ο ανάδοχος ορίστηκε και αναμένεται οι εργασίες να αρχίσουν μέσα στο φθινόπωρο. Παρ’όλα αυτά σε ερώτηση-προσφυγή 6 κατοίκων του δήμου, μεταξύ των οποίων και μελών της Πρωτοβουλίας μας, προς τον περιφερειάρχη Αττικής σχετικά με το αν έχουν τηρηθεί όλες οι νόμιμες διαδικασίες για την αδειοδότηση του έργου, οι αρμόδιες αρχές απάντησαν ότι εν όψει της θεσμοθέτησης του νέου ΠΔ για την προστασία του Υμηττού ισχύει αναστολή των οικοδομικών αδειών σε όλες τις ζώνες προστασίας, για το συγκεκριμένο δε έργο δεν έχει καν κατατεθεί αίτηση άδειας! Πέρα από το ότι αποτελεί ουσιαστικά επέκταση της πόλης σε βάρος του ορεινού όγκου, πώς είναι δυνατό η δημοτική αρχή ένα έργο χωρίς άδεια να το παρουσιάζει προεκλογικά περίπου ως τελειωμένο;

Ø Το νέο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την προστασία του Υμηττού αυξάνει μεν τη ζώνη απόλυτης προστασίας σε ό,τι αφορά τα διοικητικά όρια του Δήμου Βύρωνα, αλλά δεν κάνει καμία αναφορά στους αυτοκινητοδρόμους, στην τύχη των στρατοπέδων στην περιοχή Σακέττα και γενικότερα διακρίνεται από αμυντική και όχι επιθετική φιλοσοφία: προσπαθεί να περισώσει ό,τι μπορεί χωρίς όμως να κόβει τη φόρα στους καταπατητές ούτε να προτείνει ουσιαστικές λύσεις για τα υπάρχοντα προβλήματα.

Ø Τα μισοτελειωμένα κτίρια εντός του στρατοπέδου της 350 Πτέρυγας Μάχης παραμένουν στη θέση τους δίχως να έχει τελεσιδικήσει η απόφαση του ΣτΕ περί αναστολής των εργασιών.

Ø Εργοληπτικές εταιρίες συνεχίζουν να στοιβάζουν μπάζα, οικοδομικά υλικά, κάδους απορριμμάτων, κοντέινερ και άλλο άχρηστο υλικό σε εκτάσεις που υπάγονται στη β’ ζώνη προστασίας του Υμηττού, με την ανοχή των δημοτικών αρχών και του Δασαρχείου, εδώ και χρόνια. Οι περιοχές αυτές μάλιστα έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες και βρίσκονται σε άμεση επαφή με το Θέατρο Βράχων και τον παραδοσιακό τόπο αναψυχής των Βυρωνιωτών, το δάσος του Κουταλά.

Ø Ο σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων του Δήμου κοντά στο σκοπευτήριο στην περιοχή του Σακέτα εξακολουθεί να αποτελεί εστία μόλυνσης για το γύρω δάσος.

Ø Γενικότερα, οι χώροι πρασίνου στο Βύρωνα συνεχίζουν σε πολλές περιπτώσεις να παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης. Το αποδεικνύουν τα σκουπίδια, τα περιττώματα αλλά και τα άρρωστα από βαμβακίαση και κάμπιες δέντρα, σε μέρη όπως το Πικ νικ, το πάρκο της Ανάληψης και το σχεδόν ξεχασμένο μικρό άλσος πίσω από το γυμναστήριο στην οδό Μυρακτής.

Αυτό που ζητάμε τόσο από τη δημοτική αρχή όσο και από την αντιπολίτευση που θα προκύψουν μετά τις εκλογές είναι να δεσμευτούν για τα εξής:

· Να μην κατασκευαστεί κανένας αυτοκινητόδρομος, κανένας κόμβος και καμία σήραγγα στον Υμηττό. Να επεκταθούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ιδίως τα μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, τραμ, προαστιακός σιδηρόδρομος) και να εξεταστούν εναλλακτικές λύσεις διαχείρισης της κυκλοφορίας.

· Να μην κατασκευαστεί κολυμβητήριο στη θέση όπου έχει δημοπρατηθεί αλλά να αναζητηθεί καταλληλότερη θέση σε περιοχή εντός του σχεδίου πόλης.

· Να τοποθετηθούν ξεκάθαρα σε σχέση με το Προεδρικό Διάταγμα και να ζητήσουν να γίνει ο Υμηττός περιοχή απόλυτης προστασίας.

· Να επιδιωχτεί με κάθε τρόπο η κατεδάφιση των μισοχτισμένων ξενώνων στην περιοχή του Σακέτα, αλλά και σταδιακά η πλήρης απομάκρυνση των στρατοπέδων από το βουνό.

· Να απομακρυνθούν άμεσα όλες οι παράνομες και οχλούσες χρήσεις από το βουνό

· Να υπάρξει καλύτερη μέριμνα για τους δημόσιους χώρου πρασίνου μέσα στην πόλη.

Τέλος, ας ελπίσουμε στο εξής οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του δήμου να συμπορευτούν σε μεγαλύτερο βαθμό με τα αιτήματα των κατοίκων, που όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια οργανώνονται και διεκδικούν αποτελεσματικότερη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και μια καλύτερη ποιότητα χώρου και διαβίωσης στην πόλη. Προς την κατεύθυνση αυτή θα συνεχιστούν και οι δικές μας παρεμβάσεις, που πιστεύουμε ότι ήδη έχουν παίξει κάποιο ρόλο - όσο μας επέτρεψαν οι δυνατότητές μας - στην ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τα θέματα αυτά.

Νοέμβρης 2010

e mail: prwtobouliagiatodasosbyrwna@yahoo.gr Ιστότοπος: http://prwtobouliabyrwna.blogspot.com

Τηλ. Επικ.: 6972414920 και 6972382004

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΥΡΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
Tηλέφωνα επικοινωνίας: 6972 382004, 6972 414920, 6937 954016
Ιστολόγιο: http://prwtobouliabyrwna.blogspot.com